NSFW AI na Halloween: czarownice, wampiry i maski, które działają

Raz w roku twoja postać może przez jedną noc być kimś innym. Czarownicą, wampirzycą, upadłym aniołem z jednym skrzydłem nie na swoim miejscu. W październiku zaczynają się kostiumowe prompty i wtedy też starannie zbudowana postać znika pod rondem kapelusza i peleryną, a wraca jako obca osoba. To notatki garderobianej: kostium po kostiumie, słowa, które się renderują, te, które ją połykają, i światło, które jest upiorne, ale nie sprawia, że wygląda na chorą. Każda postać tutaj jest wymyśloną dorosłą osobą, a kostiumy są kostiumami dla dorosłych kobiet i mężczyzn. Granice, które nie podlegają negocjacji, są na końcu i są krótkie.

Trzy linijki, w tej kolejności

Kostium to coś, co ona nosi, a nie coś, czym się staje, i prompt powinien to oddawać. Napisz go w trzech częściach i nigdy nie zamieniaj ich miejscami:

1. Kim jest: jej zwykła linijka opisu, wklejona bez zmian. Jeśli jeszcze jej nie masz, napisz ją najpierw; biblia postaci na jednej stronie jest szablonem.
2. Co ma dziś na sobie: kostium, jako materiały i elementy. „Przebrana za czarownicę” oddaje cały obraz wyobrażeniu modelu o czarownicy. „Czarny filcowy kapelusz z szerokim rondem, długa czarna suknia z gniecionego aksamitu, srebrny wisiorek w kształcie półksiężyca” zostawia decyzję tobie.
3. Scena: miejsce, światło, poza i kamera, jak na każdym innym obrazie.

Z dołączonym obrazem referencyjnym użyj krótkiej formy jej linijki (znak szczególny i to, czego obraz nie pokaże), a resztę niech powie linijka kostiumu.

Czarownica

Najczęściej zamawiany kostium i ten z największym problemem ronda. Duży kapelusz wrzuca oczy w cień, a model wypełnia ten cień dowolną twarzą. Dwa sposoby: przechyl go („kapelusz zsunięty do tyłu, odsłaniający czoło”) albo oświetl twarz od spodu świecą, którą ona trzyma. Słowa, które się renderują: czarny filc, gnieciony aksamit, sznurowany gorset, długi płaszcz z opuszczonym kapturem, srebrny pierścionek na każdym palcu, miotła z gałązek, mosiężna latarnia, suszone zioła zawieszone na belce. Zielona twarz należy do kreskówki; zostaw jej skórę taką, jaka jest, a zieleń wlej do szklanki z eliksirem.

Wampirzyca

Wybierz jeden znak. Wysoki sztywny kołnierz, peleryna z czerwoną podszewką, blada skóra, czerwone oczy, kły i puchar naraz wyglądają jak sklep z kostiumami, przed czym ostrzega projektowanie oryginalnej postaci fantasy, a na jedną noc może to być dokładnie to, czego chcesz, więc ogranicz się do dwóch. Kły są najbardziej ryzykowne: rozchylone usta z kłami często wychodzą ze zbyt wieloma zębami. Zamknięty uśmiech z jednym kłem ledwie widocznym w kąciku ust renderuje się znacznie częściej niż szeroki uśmiech. Ciemnoczerwony aksamit, czarny jedwab, kamea przy szyi i światło świec robią dla wampirzycy więcej niż jakakolwiek ilość krwi, a pominięcie krwi sprawia, że obraz pozostaje portretem, a nie kadrem z horroru.

Upadły anioł, diabelskie rogi i skrzydła

Skrzydła i rogi to problemy skali. Same „skrzydła” często wychodzą wielkości kadru i spychają ją do kąta, więc podaj im rozmiar i pozę: „czarne pierzaste skrzydła złożone blisko za jej ramionami, końcówki sięgające kolan”. Rogi potrzebują położenia i długości: „dwa małe zakrzywione czarne rogi przy linii włosów, do połowy ukryte we włosach”. Bez linii włosów wyrastają ze środka czoła, a bez długości zmieniają się w poroże. Pęknięta aureola, jedno wyrwane pióro na podłodze albo pojedyncza złota nić w czarnej sukni opowiadają historię upadłego anioła bez kolejnego rekwizytu.

Maski karnawałowe

Na masce psuje się większość kostiumowych obrazów, bo model nie wie, gdzie kończy się twarz, a zaczyna maska. Efekt to maska nadrukowana na skórę albo koronka, która wrasta w brwi. Nazwij ją jako przedmiot:

• Materiał: czarna koronka, złocona papier-mache, srebrny filigran, aksamit.
• Krawędź: „zakrywająca tylko oczy i grzbiet nosa”, żeby policzki i usta zostały jej.
• Sposób mocowania: „czarna satynowa wstążka zawiązana z tyłu głowy”. Wstążka mówi modelowi, że maska jest od niej oddzielna.

Albo omiń problem całkowicie: maska na rączce, trzymana obok twarzy, pokazuje kostium i twarz w tym samym kadrze. To nasz pierwszy wybór dla postaci, którą ludzie mają rozpoznać.

Gotycka koronka, peleryny i rękawiczki

Gotycki strój to praca z tkaniną, więc słownik tkanin obowiązuje bez zmian: koronka na pełnej podszewce, aksamit łapiący światło na fałdach, wysoki koronkowy kołnierz, długie czarne satynowe rękawiczki. Pułapką są peleryny. Czarna peleryna w ciemnym pokoju staje się jednym czarnym kształtem i jej sylwetka znika. Daj jej kolorową podszewkę („czarna peleryna podszyta głębokim czerwonym jedwabiem, zarzucona na jedno ramię”), zostaw ją rozpiętą z przodu i poprowadź obwódkę światła wzdłuż jej konturu. Choker, długi łańcuch albo stare srebrne pierścionki dopełniają wygląd; przewodnik po biżuterii ma słowa, które trzymają formę.

Farba do twarzy, bez protez

Farba to kostium, który najczęściej wymazuje postać, bo zakrywa dokładnie te rysy, po których się ją rozpoznaje. Niech będzie częściowa i graficzna: pół czaszki namalowane bielą i czernią tylko po jednej stronie twarzy, srebrne gwiazdki wzdłuż jednej kości policzkowej, czarna linia od dolnej powieki w dół policzka jak namalowana łza. Napisz „farba do twarzy” i napisz, gdzie się kończy. „Zombie” i „gnijąca” ciągną model w stronę charakteryzacji z horroru i ran, a fantastyczne detale lepiej działają jako farba i biżuteria niż jako cokolwiek, co wygląda na przyklejone: spiczaste uszy są w porządku, ale napisz „delikatne spiczaste uszy” i daj jej wokół nich dorosłą twarz.

Rozpoznawalna w kostiumie

Kostium może zmienić wszystko oprócz czterech rzeczy:

• Jej znak szczególny zostaje widoczny. Jeśli to blizna przecinająca lewą brew, maska idzie poniżej albo na drugą stronę. Jeśli to włosy, kapelusz siedzi z tyłu, a włosy spadają spod niego.
• Włosy zachowują długość i kolor. Peruka to inna postać.
• Dołączony jest jej obraz referencyjny. Render ze zwykłego dnia, nie zdjęcie w kostiumie, żeby model uczył się jej twarzy, a nie zeszłorocznej maski. Jak działają referencje, opisuje spójność jednej postaci.
• Jej linijka opisu idzie pierwsza, bez zmian, za każdym razem.

Światło upiorne, ale korzystne

Horrory oświetlają twarze od dołu i dlatego dyniowa latarnia pod brodą każdego zmienia w złoczyńcę. Zostaw dynie jako praktyczne światła w tle, a główne światło skieruj na nią z boku i lekko z góry: kandelabr na wysokości ramion, ciepły, z chłodnym niebieskim wypełnieniem z okna za nią. Połączenie pomarańczu i błękitu czyta się jako październikowa noc i wciąż dobrze wygląda na skórze. Światło konturowe oddziela czarny kostium od czarnego pokoju, a odrobina mgły albo dymu ze świec za nią dodaje głębi, niczego nie zasłaniając. Pełny zestaw ustawień jest w przewodniku po oświetleniu, a pomarańcz, fiolet i czerń tej pory roku omawiają palety kolorów.

Co się psuje i poprawki w jednej linijce

• Maska zlała się z twarzą: materiał, krawędź i wstążka albo maska na rączce.
• Peleryna połknęła sylwetkę: kolorowa podszewka, rozpięta z przodu, światło konturowe.
• Rondo kapelusza zasłoniło oczy: zsuń go do tyłu albo oświetl od spodu.
• Rogi w złym miejscu: napisz „przy linii włosów” i podaj długość.
• Za dużo zębów: zamknięty uśmiech, jeden kieł.
• Stos rekwizytów: jeden rekwizyt, który trzyma, reszta w tle albo wcale.
• Stała się kimś innym: jej linijka na początku, referencja bez kostiumu, odsłonięty znak szczególny.

Granice, o których nie decydujesz

Każda postać jest wyraźnie pełnoletnia i fikcyjna, w kostiumie tak samo jak bez niego. Halloween nie jest wyjątkiem i nie jest nim też historia, którą jej dopiszesz. Szkolne mundurki, dziecięce kostiumy, cokolwiek „małego” albo „młodego” i age-play to nie są kostiumy, w których ta seria pomaga, a produkt egzekwuje to w kodzie: zanim zostanie wydana moneta, prompt jest sprawdzany pod kątem podanego wieku poniżej 18 lat, słów, które oznaczają postać jako niepełnoletnią („schoolgirl” jest jednym z nich), i szkolnego otoczenia połączonego ze słowami o młodości, a takie prompty są od razu odrzucane. Nic bez zgody: kostium to coś, co sama postanowiła założyć.

Kostium prawdziwej osoby, celebrytki albo konkretnej postaci z filmu czy gry nie jest nasz do zrobienia. Nasz regulamin zabrania seksualnych i intymnych obrazów prawdziwej, rozpoznawalnej osoby oraz wyników naruszających cudze utwory, więc przebierz ją za czarownicę, a nie za konkretną czarownicę. Tam, gdzie mieszkasz, mogą obowiązywać dodatkowe przepisy; omawia je tekst co jest legalne, a co nie.

Czego prompt kostiumowy nie zrobi

Nie doda kostiumu do gotowego obrazu, nie ruszając jej. Edycja z referencją przerysowuje cały obraz, więc dodana peleryna może przesunąć jej włosy i zmiękczyć linię szczęki; sprawdź twarz, zanim zachowasz wynik. Kostium na tyle ciężki, że ją zmienia, zmieni ją, cokolwiek mówi prompt. Nieudane generacje są zwracane, a gotowy render, na którym po prostu nie jest sobą, nie, więc przymierz kostium najpierw na kilku tanich szkicach, jak w najpierw szkic, potem wydatek, i sprawdź koszty na stronie produktu. Gdy linijka jest gotowa, otwórz studio obrazów, wklej jej linijkę, potem kostium, potem światło świec. Jeśli znajomy, który ją zna, wciąż rozpozna ją pod maską, kostium się udał.