NSFW AI: biblia postaci na jednej stronie, która trzyma bohaterkę

Otwórz pustą notatkę i wpisz imię kogoś, kto nie istnieje. Nasza nazywa się Inés Calloway, jest wymyśloną dorosłą kobietą, a na końcu tego wpisu będzie miała biblię na jednej stronie: jedną linijkę opisu wklejaną w każdy prompt, krótką listę tego, co nigdy do niej nie wchodzi, i kartę, na której to wszystko leży. Inés to przykład, a nie wzór do kopiowania. Weź kolejność, nie kobietę.

Zacznij od wieku, podanego jak u dorosłej

Pierwsze słowa na kartce mówią, ile ma lat: „kobieta po trzydziestce”. Przedział brzmi naturalniej niż dokładna liczba i pełni dwie role. Popycha model ku dorosłym rysom zamiast ku gładkiej średniej, i stawia pierwszą zasadę tej pracy na samej górze strony, gdzie nie da się o niej zapomnieć: każda postać tutaj jest dorosła i fikcyjna. Wszystko poniżej jest napisane dla takich postaci, a zasady na końcu wyjaśniają, co dzieje się z promptem, który mówi coś innego.

Linijka, pole po polu

Linijka to jedno zdanie pisane za każdym razem w tej samej kolejności, żeby dwie wersje można było porównać jednym spojrzeniem. Siedem pól, każde wypełnia Inés:

• Wiek i rzeczownik: kobieta po trzydziestce
• Budowa: wysoka i wysportowana, szerokie ramiona
• Włosy: falowane kasztanowe włosy do ramion z bocznym przedziałkiem
• Skóra: ciepła oliwkowa skóra, lekkie piegi na nosie
• Oczy: orzechowe oczy
• Jeden znak szczególny: cienka półksiężycowata blizna przecinająca lewą brew
• Kotwice garderoby: grafitowy wełniany płaszcz i cienki srebrny łańcuszek

Po złożeniu linijka brzmi tak:

Inés, wysoka, wysportowana kobieta po trzydziestce, szerokie ramiona, falowane kasztanowe włosy do ramion z bocznym przedziałkiem, ciepła oliwkowa skóra z lekkimi piegami na nosie, orzechowe oczy, cienka półksiężycowata blizna przecinająca lewą brew, w grafitowym wełnianym płaszczu i z cienkim srebrnym łańcuszkiem.

Dlaczego tylko jeden znak szczególny? Każde inne pole model wypełni wiarygodną średnią. Blizna, szpara między zębami albo jeden siwy kosmyk sprawiają, że widz mówi: „to ona”. Wybierz jeden: kilka drobnych szczegółów rywalizuje i, z naszego doświadczenia, ciche odpadają pierwsze. Pole włosów chce długości względem ciała i faktury, a nie przymiotnika; słowa, które się renderują, zebrano w włosach i makijażu do portretów postaci, a biblia musi je ustalić tylko raz. Kotwice garderoby to dwie rzeczy, po których ją poznać, a nie cała szafa. Słowa o tkaninach, które trzymają formę, znajdziesz w strojach i tkaninach.

Co zostaje poza linijką

Biblia jest tyle samo listą wyłączeń, co faktów. Linijka zawiera to, co o Inés jest prawdą na każdym obrazie, i nic więcej:

• Wszystko, co zmienia się z ujęcia na ujęcie. Poza, wyraz twarzy, światło, miejsce, kamera i pora dnia należą do części promptu o scenie, po linijce.
• Komplementy. „Piękna”, „idealna” i „oszałamiająca” opisują twoją opinię, nie ją, a każdy model i tak się w tę stronę ciągnie.
• Imię prawdziwej osoby albo „wygląda jak” ktokolwiek. To łamie zasady poniżej i ciągnie twarz ku komuś, kto się nie zgodził.
• Tagi stylu i jakości. Fotograficzny, malowany czy anime to decyzja o obrazie, nie o osobie. Trzymaj ją w osobnej linijce, żeby zmieniać ją bez ruszania bohaterki.
• Przeczenia. „Bez tatuaży” wprowadza tatuaż do zdania. Pisz, co ma, a nie czego jej brakuje.
• Każde słowo sugerujące młodość. Nigdy, w żadnej formie. Zobacz zasady poniżej.

Linijka ma się czytać jednym tchem. Długie opisy nie czynią twarzy bardziej spójną, tylko utrudniają renderowanie, co szeroko omawia dlaczego sam opis nie utrzyma postaci.

Linijka a obraz referencyjny

Linijka to przepis, a obraz referencyjny to twarz. Dlatego biblia ma dwie formy. Pełna linijka służy castingowi: pierwszym szkicom, zanim masz render do zachowania, i każdej rodzinie, która w ogóle nie przyjmuje referencji. Krótka linijka służy, gdy referencja jest dołączona, i zostawia tylko to, czego obraz nie pokaże: kotwice garderoby i znak szczególny, na kąty, w których blizna jest odwrócona. Twarz, włosy i skóra wypadają z krótkiej linijki, bo nazwanie cechy, która i tak jest zachowana, robi z niej coś, co model rysuje od nowa.

Gdy jeden render stanie się Inés, zachowaj ten plik i dołączaj go. Kadrowanie podąża za pierwszą referencją, a zapytanie z referencją idzie przez model edycji, dlatego najtańsza rodzina obrazów, która żadnej nie przyjmuje, jest narzędziem castingu, a nie serii. Ile referencji przyjmuje obraz i ile każda dodaje do kosztu, jest na stronie produktu. Mechanikę, także z własnym zdjęciem, opisuje edycja z obrazem referencyjnym. Przy wymyślonej postaci referencją jest render twojej postaci, nigdy zdjęcie prawdziwej osoby.

Gdy zaczyna się zmieniać

Zacznie. Włosy rosną poniżej ramion, blizna znika w ujęciu trzy czwarte, płaszcz robi się granatowy. Nie odpowiadaj na dryf kolejnymi przymiotnikami; linijka robi się dłuższa i mglistsza, a następny render dryfuje gdzie indziej. Pracuj raczej jak z notatką laboratoryjną:

1. Zapisz zmieniony render obok wzorcowego i znajdź jedno pole, które się różni.
2. Zapytaj, czy linijka była tam mglista, czy scena ją przebiła. Włosy, które wędrują, zwykle chcą długości względem ciała („do obojczyków” zamiast „średnie”). Oczy, które zmieniają się pod kolorowym światłem, to sprawka sceny, nie linijki.
3. Zmień w linijce dokładnie jedną rzecz i puść kilka tanich szkiców. Szczegół, który ciągle znika, można przesunąć w linijce wcześniej i podać, po której stronie siedzi.
4. Jeśli pomogło, nazwij to wersją drugą i napisz zdanie dlaczego. Jeśli nie, wróć do wersji pierwszej.

Ta sama dyscyplina trzyma zestaw w całości, gdy obraz zmienia się wokół niej; stała połowa serii opowiadającej historię w sześciu kadrach to dokładnie ta linijka.

Gdzie leży karta

Jedna karta na postać, w zwykłym pliku tekstowym albo w notatkach, które i tak otwierasz codziennie. Karta Inés zawiera: imię i numer wersji, pełną linijkę, krótką linijkę, listę wyłączeń, nazwę pliku jej wzorcowej referencji i jedno zdanie o tym, co zmieniło się w ostatniej wersji i dlaczego. Nic więcej. Jak prowadzić zbiór promptów, który da się używać, opisuje prowadzenie biblioteki promptów; biblia to jeden wpis w niej, najczęściej otwierany. Wklejaj z karty. Przepisywanie linijki z pamięci to sposób, w jaki wersja pierwsza po cichu staje się wersją półtora.

Granice, które nie zależą od ciebie

Każda postać jest dorosła i fikcyjna, a pierwszą połowę tego produkt egzekwuje w kodzie. Zanim wydana zostanie moneta i zanim prompt trafi do naszego dostawcy obrazów, tekst jest sprawdzany: podany wiek poniżej 18 lat, cyframi i w kilku językach, słowa wskazujące postać jako niepełnoletnią, szkolne otoczenie w parze ze słowami o młodości oraz rodzinnie zabarwiona odgrywana scena z kontekstem seksualnym są odrzucane od razu. Kontrola zapisuje, która reguła zadziałała, a nie twój prompt, i jest sprawdzaniem wzorców, a nie oceną intencji, dlatego prosto napisana linijka jak ta Inés to bezpieczny sposób. Podany dorosły wiek nigdy nie ratuje słowa o dziecku.

Wizerunek prawdziwej osoby nie jest twój bez jej zgody, a nasz regulamin zabrania seksualnych i intymnych obrazów prawdziwej, rozpoznawalnej osoby. Biblia opisuje kogoś wymyślonego. Natomiast osoby niepełnoletnie, age-play i brak zgody poruszamy tylko po to, by odmówić, bez względu na sformułowanie i na to, jaka historia towarzyszy promptowi. Co jest legalne tam, gdzie mieszkasz, to osobne pytanie, na które odpowiada co jest legalne, a co nie.

Czego biblia nie potrafi

Nie gwarantuje tej samej twarzy. Dobra linijka zmniejsza dryf, referencja zmniejsza go jeszcze bardziej, a każda generacja pozostaje nowym losowaniem: spodziewaj się rozpoznawalnego podobieństwa, nie kopii. Nie przemaluje też jednego szczegółu: edycja z referencją rysuje cały obraz od nowa, więc poprawka płaszcza może przesunąć włosy. Linijka dostrojona do jednej rodziny modeli może wymagać poprawek w innej. Nieudane generacje są zwracane; gotowy render, który po prostu nie jest nią, nie, dlatego linijkę testuje się na tanich szkicach, jak w najpierw szkic, potem wydatek, zanim wydasz na wzorcowy render. Koszty są na stronie produktu. Gdy będziesz gotowa lub gotowy, by wypróbować kartę, otwórz studio obrazów i wklej linijkę. Biblia jest skończona, gdy ktoś inny przeczyta kartę i narysuje tę samą kobietę.