Typy sylwetki w generowaniu postaci NSFW AI: jak opisać prawdziwe dorosłe ciało

Każdy nauczyciel rysunku z modela mówi na pierwszych zajęciach jakąś wersję tego samego: rysuj ciało, które masz przed sobą, a nie to, którego się spodziewasz. Początkujący rysują to spodziewane. Wydłużają nogi, zwężają talię, wygładzają skórę i każdy model na podeście wychodzi jako ta sama osoba.

Modele obrazów popełniają błąd początkującego na masową skalę. Nie opiszesz ciała, a model wypełni je swoim domyślnym, czyli najczęstszym ciałem z obrazów, na których się uczył: młodym dorosłym, szczupłym, gładkim i prawie takim samym u każdej kolejnej postaci. Oto siedem notatek o tym, jak narysować ciało, o które ci naprawdę chodzi, w Fellowi Images, napisanych dla dorosłych postaci i, jak reszta tej serii, o warsztacie, a nie o treści.

Notatka 1. Najpierw nazwij budowę

Jedno proste słowo ustawia całą sylwetkę: szczupła, wysportowana, umięśniona, miękka, krągła, szeroka, krępa, masywna, plus size, tyczkowata. Wybierz jedno, a potem dodaj jedno dookreślenie, jeśli trzeba: „miękka, z szerokimi ramionami”, „wysportowana, o budowie biegaczki”, „plus size z sylwetką klepsydry”. Dwa albo trzy słowa o budowie, które ciągną w różne strony („szczupła, krągła, umięśniona”), zostają uśrednione do domyślnego ciała, przed którym próbowałeś uciec. Slang to loteria; proste słowo nie.

Notatka 2. Opisuj proporcje jako relację

Nauczyciele mierzą ciało nim samym: ramiona względem bioder, nogi względem tułowia, głowę względem wzrostu. Modele reagują na te same relacje. „Ramiona szersze niż biodra”, „pełne biodra i wąska talia”, „długi tułów i krótkie nogi”, „gruba szyja i ciężkie przedramiona”. Wymiary ciała zapisane liczbami są realizowane dużo mniej pewnie: model czyta kształt zdania lepiej niż arytmetykę.

Notatka 3. Wzrost potrzebuje punktu odniesienia

Na portrecie jednej osoby „bardzo wysoka” jest niewidoczne: nic w kadrze nie mówi widzowi, ile ktoś ma wzrostu. Daj wzrostowi miarę. Framuga drzwi, pod którą musi się schylić, blat kuchenny na wysokości jej bioder, nisko ustawiona kamera patrząca w górę, długi krok przez szeroki pokój. Przewodnik po pozach i kątach kamery ma kąty, przy których sylwetka wygląda na wysoką albo zwartą.

Notatka 4. Narysuj ślady dorosłego życia

O tym, że ciało wygląda na ciało prawdziwego dorosłego, rzadko decyduje kształt. Decydują detale, które zostawia życie: piegi na ramionach, rozstępy na biodrach, ślady opalenizny, blizna po operacji, owłosienie, widoczne żyły na przedramieniu, zmarszczki od śmiechu, odrobina miękkości w talii. Poproś o „naturalną teksturę skóry” i jeden lub dwa z tych detali, a plastikowy wygląd znika. Tatuaże działają jako miejsce i styl („cienkokreskowy tatuaż z kwiatami na ramieniu”); konkretny wzór czy napis nie wyjdzie wiernie.

Notatka 5. Zapisz wiek jako dorosły, konkretnie

„Kobieta” daje domyślny wiek. „Kobieta po czterdziestce, ze srebrem na skroniach” albo „mężczyzna po pięćdziesiątce z ogorzałą twarzą i szeroką klatką piersiową” daje kogoś. Starsze dorosłe ciała rzadko powstają w tych modelach domyślnie i właśnie dlatego nazwanie dekady tak bardzo zmienia obraz.

Drobna to budowa, nie wiek. „Drobna dorosła kobieta” to zwykły prompt. Ale niektóre wyrażenia są odrzucane od razu, niezależnie od tego, co miałeś na myśli: „mała dziewczynka”, „młoda dziewczynka”, „dziewczynka” i każdy podany wiek poniżej osiemnastu lat. Ta kontrola działa, zanim zejdzie choć jedna moneta, a jej lista słów jest celowo szeroka: dorosły, który dostanie fałszywą odmowę, traci jedno przeformułowanie, a błędu w drugą stronę nie akceptujemy. Napisz „kobieta” i daj jej dekadę.

Notatka 6. Niech ubranie i światło pokażą formę

Nauczyciel rysunku drapuje tkaninę na modelu, bo materiał pokazuje formę pod spodem. Tu jest tak samo: dzianina, która przylega, lniana koszula, która opada prosto, sukienka skrojona ze skosu, która podąża za krzywizną. Przewodnik po tkaninach ma te słowa, a boczne światło z okna robi resztę, bo to cień zamienia sylwetkę w bryłę.

Notatka 7. Zamroź linijkę o ciele na całą serię

Każda generacja czyta prompt od nowa, więc ta sama budowa dryfuje z obrazu na obraz. Zapisz ciało jako jedną stałą linijkę (budowa, proporcje, wiek, dwa detale skóry) i wklejaj ją bez zmian do każdego promptu. Dołącz najlepszy wynik jako pierwszy obraz referencyjny; przy proporcjach obrazu ustawionych na Auto kadr opiera się na nim, a sylwetka przenosi się dużo lepiej niż z samych słów. Każda referencja podnosi cenę, którą znajdziesz na stronie produktu. Pełna metoda jest w tekście jak zachować spójność postaci.

Jeśli włączysz Popraw jakość promptu, sprawdź, czy twoja linijka o ciele przetrwała. Przepisanie rozwija cały prompt i starannie dobrane „miękka, z szerokimi biodrami, po pięćdziesiątce” może wrócić jako coś bardziej ogólnego.

Co wciąż idzie nie tak

• Przyciąganie domyślnego ciała. Mocna stylizacja (wyrazisty styl artystyczny, zatłoczona scena) ma tendencję do ściągania ciała z powrotem do średniej. Jeśli budowa jest najważniejsza, resztę promptu zostaw prostą.
• Przesada. „Umięśniony” może zamienić się w kulturystę, a „krągła” w kreskówkę. Dodaj słowo łagodzące: „lekko umięśniony”, „naturalnie krągła”.
• Dłonie i stopy. Wciąż najtrudniejsze części każdej sylwetki. Spodziewaj się kilku prób albo wybierz pozę, w której pozostają proste.
• Dokładne powtórzenia. Konkretna blizna czy znamię nie trafi dwa razy w to samo miejsce. Traktuj drobne ślady jako teksturę, nie jako tożsamość.

Granice, które się nie przesuwają

Każda postać jest dorosła, a ciało musi to mówić równie jasno jak prompt: sylwetka narysowana tak, by wyglądała jak dziecko, łamie nasz regulamin, niezależnie od tego, jaki wiek podaje prompt. Odgrywanie wieku i brak zgody są odrzucane tak samo. Żadne ciało nie może należeć do prawdziwej, rozpoznawalnej osoby: wymyślona twarz na sylwetce rozpoznawalnej osoby, albo odwrotnie, to wciąż próba odtworzenia jej wizerunku. Pełne zasady są w tekście na co pozwala prawo i nasz regulamin, a twarz, która pasuje do ciała, ma własne notatki w tekście o fryzurze i makijażu.