Ostrość i tło w dorosłej sztuce postaci AI: notatki o głębi ostrości

Większość ludzi pisze prompt postaci, dostaje obraz i zauważa, że tło to albo rozmazana pustka, albo głośny pokój, który odciąga wzrok od jej twarzy. Oba przypadki to problemy z ostrością i oba najczęściej naprawia jedno zdanie. To notatki z laboratorium: każda to para, linijka przed, linijka po i to, co powinno się zmienić. Opisują tendencje modeli obrazu, a nie pomiary, i każdy pojedynczy render może je zignorować, więc czytaj każdą parę jak zakład i zrób kilka szkiców, zanim się zdecydujesz. Wszystko tutaj dotyczy dorosłych, fikcyjnych postaci, które sam wymyśliłeś.

Zanim zaczniemy pary

Trzy słowa bywają używane luźno, więc je ustalmy. Ostrość to to, która część obrazu jest wyraźna. Głębia ostrości to to, jak duża część sceny wokół tego punktu pozostaje wyraźna: mała to cienki plasterek, duża to prawie cały pokój. Oddzielenie to to, czy postać odcina się od tego, co za nią, a rozmycie jest tylko jednym ze sposobów. Model tekst-na-obraz nie ma pierścienia przysłony ani punktu ostrości do ustawienia; ma twoje zdanie. Każda notatka poniżej to sposób napisania tego zdania tak, by zamiar przetrwał. Najpierw zaplanuj światło, jak robi to artykuł o świetle, a pokój wybierz z artykułem o scenach; ten dotyczy tego, co dzieje się z pokojem, gdy jest już za osobą.

Notatka 1: powiedz, co jest ostre

Przed: „kobieta w zielonej sukience w tłocznej kawiarni, mała głębia ostrości”. Po: „kobieta około trzydziestki w zielonej sukience, oczy w ostrym fokusie, kawiarnia za nią rozpuszczona w miękkim, ciepłym świetle”. Co się zmienia: pierwsza linijka mówi, że coś ma być miękkie, ale nie mówi, gdzie mieszka ostrość, więc ostra płaszczyzna może wylądować na krześle albo filiżance. Druga nazywa to, co ostre, i to, co miękkie. Gdy chcesz, żeby wygrała twarz, nazwij oczy; gdy ma wygrać dłoń albo kieliszek, nazwij je, a wtedy zmięknie twarz (dłonie i gesty robią to celowo).

Notatka 2: najpierw postać, potem pokój

Przed: jedno długie zdanie wymieniające regał, lampę, roślinę, gramofon, okno i kota, z kobietą i jej strojem na samym końcu. Po: najpierw kobieta i strój, potem „za nią regał i lampa, oba nieostre”. Co się zmienia: pokój przestaje rywalizować z nią o uwagę modelu, a dwie nazwane rzeczy dają rozmyciu znacznie mniej szczegółów do rozwiązania niż sześć. Ile pokoju pisać, wyjaśnia artykuł o scenach; ta notatka dotyczy tylko kolejności i raczej pomaga, niż coś gwarantuje.

Notatka 3: słowa o obiektywie to smak, nie pokrętło

Przed: „f/1.4” dopisane na końcu promptu. Po: „obiektyw portretowy 85 mm, szeroko otwarta przysłona, tło rozpływa się w miękkie, okrągłe światła”. Co się zmienia: liczba to ustawienie fotografa, a model nie ma czym kręcić; w najlepszym razie rozpoznaje wygląd skojarzony z tą liczbą. Opisanie obiektywu i tego, co rozmycie robi ze światłami, daje mu coś do narysowania. Siła efektu nadal bywa różna między rodzinami modeli i między renderami. Nazwij jeden obiektyw, nie trzy, jak radzi artykuł o pozach i kątach kamery.

Notatka 4: oddzielenie bez rozmycia

Przed: ciemnowłosa kobieta w ciemnej kurtce na tle ciemnej ściany, wszystko ostre, „nastrojowo”. Po: to samo plus „cienka, ciepła krawędź światła wzdłuż włosów, ściana przygaszony błękit, o kilka stopni ciemniejszy niż kurtka”. Co się zmienia: pierwszy obraz nie ma niczego, co oderwałoby ją od ściany, a żadne rozmycie nie pomoże, gdy ona i ściana mają ten sam ton. Oddzielenie to jasne na ciemnym, ciepłe na zimnym albo ostre na miękkim i potrzebujesz co najmniej jednego z trzech. Światło krawędziowe i kontra są w artykule o świetle, a pary kolorów, które odsuwają postać od ściany, w artykule o paletach kolorów.

Notatka 5: gdy tło kradnie kadr

Tło kradnie kadr, gdy zawiera coś, co oko czyta szybciej niż twarz: jasne okno tuż za głową, wzór w paski albo kafelki, półkę drobiazgów, drugą twarz na plakacie, lustro pokazujące inny pokój. Przed: „stoi przed dużym jasnym oknem, za nią miasto, po prawej półki z książkami”. Po: „stoi obok okna, jego światło pada na nią z boku, ściana za nią gładka i przyciemniona, jedna lampa miękko nieostra”. Co się zmienia: okno przechodzi z tła do roli źródła światła, co jest dla niego lepszą pracą, a zatłoczona półka znika. Jeśli rendery uparcie stawiają rażące okno za głową, poproś o nie z boku i o ścianę gładką, ciemną i o niskim kontraście. Lustro to najsilniejszy konkurent ze wszystkich i ma własny artykuł: ujęcia z lustrem i odbiciem.

Notatka 6: gdy pokój jest sednem

Rozmycie nie zawsze jest odpowiedzią. Przed: „kobieta czyta w starej bibliotece, 85 mm, mała głębia ostrości”. Po: „kobieta czyta w starej bibliotece, 35 mm, portret środowiskowy, regały ostre aż do głębi, ona mała w kadrze”. Co się zmienia: fraza o obiektywie portretowym rozpuszcza właśnie ten pokój, o którym jest obraz, a fraza o szerszym obiektywie i polecenie utrzymania regałów ostrych go zachowuje. Wtedy ona musi czytać się jako wyraźny kształt, a nie twarz, więc powiedz, gdzie siedzi, i pozwól światłu paść na nią.

Notatka 7: kadr decyduje, ile pokoju dostaniesz

Ile tła będzie, zależy od kadru, zanim wpiszesz choć słowo o ostrości. Pionowy kadr, jak 2:3, 4:5 czy 9:16, zostawia mało miejsca po bokach i jedno zdanie o rozmyciu często wystarcza. Szeroki kadr, jak 16:9, wpuszcza cały pokój i trzeba go okiełznać. Przewodnik po proporcjach obrazu wylicza proporcje. Dwa fakty ze studia: gdy dołączasz obrazy referencyjne, automatyczne kadrowanie podąża za pierwszym, więc połóż na początku ten, którego kadr ci się podoba; a najtańsza rodzina obrazów w ogóle nie pozwala wybrać proporcji, więc kadrowanie, na którym ci zależy, oznacza inną rodzinę. Otwórz Fellowi Images, a wybór pokaże, co przyjmuje każda rodzina.

Notatka 8: utrzymać rozmycie w całej serii

Przed: pięć promptów, każdy opisuje kawiarnię innymi słowami. Po: jedno zdanie o tle, z „miękko nieostre” w środku, wklejone bez zmian we wszystkie pięć. Co się zmienia: miękkie tło raczej ukrywa drobny dryf, inną lampę czy przesunięty regał, które ostry pokój zdradziłby od razu, więc seria czyta się jak jedno miejsce. Obrazy referencyjne trzymają osobę od kadru do kadru, a najtańsza rodzina ich nie przyjmuje; pokój trzymają tylko słowa, które wklejasz, i mimo to czasem odpłynie. Metodę opisuje artykuł jak utrzymać spójność postaci. Jeśli później ożywisz ulubiony kadr w Fellowi Video, zacznij od klatki, której tło jest już proste.

Granice, które się nie ruszają

Każda postać tutaj jest dorosła i tak narysowana. Słowa, przez które postać wygląda na niepełnoletnią, i każdy podany wiek poniżej pełnoletności są odrzucane, zanim ruszy choćby jedna moneta, a niepełnoletni, age-play i brak zgody są odrzucane przy każdym sformułowaniu. Regulamin zabrania też seksualnych lub intymnych obrazów prawdziwej, możliwej do zidentyfikowania osoby, więc twarz prawdziwej osoby nie ma czego szukać w referencji, bez względu na tło. Rozmyte otoczenie to wybór kompozycji, nigdy sposób na utrudnienie oceny sceny. Co jest legalne, a co nie daje pełniejszy obraz.

Czego nie potrafi

Nie da ci przysłony: nie ma punktu ostrości do ustawienia ani liczby f do przekręcenia, są tylko słowa, które popychają. Nie obieca rozmycia ani tego, że ostra płaszczyzna trafi w oczy; czasem ostre wychodzi ucho, a miękkie oko, i robisz szkic od nowa. Nie zmieni tła po fakcie: w studiu nie ma maski ani pędzla, a edycja z obrazem jako referencją przerysowuje cały obraz, więc twarz może się przesunąć, gdy pokój się poprawia. Nieudana generacja jest zwracana; gotowy obraz z ostrością na złej rzeczy nie, więc najpierw rób tanie szkice, jak opisuje artykuł najpierw szkic, potem wydatek, a ile kosztuje każdy render, zobaczysz na stronie produktu. Czasem najstarsze rozwiązanie jest najlepsze: weź ciaśniejszy kadr, aż tło nie będzie miało nic do powiedzenia.