NSFW AI: sceny i scenografia. Najpierw urządź pokój, potem ustaw światło

Trzy wcześniejsze wpisy dotyczyły światła, tkanin i kamery. Wszystkie trzy zakładają coś, czego nikt nie zapisał: pokój. Na prawdziwej sesji scenograf buduje go dzień wcześniej i kiedy przychodzi fotograf, fotel już stoi, lampa się pali, a zasłona wisi dokładnie tak, jak trzeba. W generowaniu postaci scenografem jesteś także ty, a jeśli pominiesz tę pracę, model poda ci swoją domyślną scenografię: niewyraźną sypialnię, beżowe ściany, łóżko pośrodku niczego. Przejdźmy więc przez pokoje tak, jak scenograf obchodzi plan przed rozpoczęciem zdjęć.

Pokój też jest postacią

Sceneria mówi, kim ktoś jest, zanim zrobi to twarz. Rozgrzebany apartament hotelowy mówi o podróży i nocy poza domem. Loft pełen roślin i płócien mówi, że ona tu mieszka i coś tworzy. Chata z kominkiem mówi: zima, oddalenie, żadnego pośpiechu. Wybierz pokój pod historię, którą ma opowiedzieć obraz, a potem niech cała reszta promptu się z nim zgadza: strój, który pasuje do tego pokoju, światło z jego okien i jego lamp.

Cztery urządzone pokoje

• Apartament hotelowy o zmierzchu.„a hotel suite at dusk, velvet armchair, brass floor lamp, rain on tall windows, city lights below”. Nastrojowo i trochę filmowo. Deszcz robi więcej niż jakikolwiek przymiotnik.
• Loft artystki o poranku.„a sunlit loft, white brick walls, potted plants, an easel with an unfinished canvas, linen on a low daybed”. Jasno, przytulnie, bez pośpiechu.
• Chata zimą.„a wooden cabin, stone fireplace with a low fire, wool blanket on a leather sofa, snow outside the window”. Ciepło kontra zimno, i o to właśnie chodzi.
• Dach po deszczu.„a city rooftop terrace at night after rain, wet tiles reflecting neon, string lights, a single wicker chair”. Na zewnątrz, ale bez światła dnia, więc nastrój zostaje prywatny.

Każdy przepis ma ten sam szkielet: miejsce, porę, trzy lub cztery przedmioty i jedną rzecz, która dzieje się za oknem. Kopiuj szkielet, nie słowa.

Rekwizyty: trzy, nie trzydzieści

To rekwizyty decydują, czy scenografia wygląda prawdziwie, czy jak katalog. Wybieraj przedmioty, które mają powód, żeby tam być: szklankę wody na stoliku, książkę odłożoną grzbietem do góry, szlafrok na oparciu krzesła, gramofon. Trzy rekwizyty czyta się jak życie, dziesięć jak bałagan, a model zaczyna stapiać je w dziwne kształty. Rekwizyty dają też dłoniom coś do trzymania, a to, jak wyjaśnia wpis o pozach, najtańszy sposób na ratowanie dłoni.

Pora dnia i pogoda

Pokój o siódmej rano i ten sam pokój o północy to dwie różne scenografie. Zapisuj godzinę tak samo jak miejsce: „early morning”, „golden hour”, „blue hour after sunset”, „late night”. Pogoda to najtańsza dekoracja, jaka istnieje: deszcz na szybie, mgła nad ulicą, śnieg na parapecie, letnia burza. Jedno wyrażenie o pogodzie zmienia całą paletę i naturalnie łączy się z przepisami z wpisu o świetle.

Ile pisać o tle

Mniej, niż się wydaje, gdy tematem jest osoba: jedno zdanie o pokoju i „shallow depth of field”, żeby go zmiękczyć. Więcej, gdy pokój jest częścią historii: dwa lub trzy zdania z nazwanymi ważnymi rekwizytami. Najpierw pisz o osobie i stroju, potem o pokoju, chyba że to pokój jest sednem, żeby zdanie o niej nigdy nie zginęło pod meblami.

Dopasuj pokój do kadru

Szeroki pokój chce szerokiego kadru: w 16:9 lub 3:2 zmieszczą się okno, lampa i fotel. Drzwi, schody czy wysokie okno chcą kadru pionowego, 2:3 lub 4:5. Kadr story 9:16 ma miejsce na bardzo niewiele scenografii, więc wybierz jeden mocny element, okno albo lustro, a resztę odpuść. W przewodniku po proporcjach są wszystkie kształty.

Ten sam pokój przez całą serię

Przy serii opisz pokój raz, jednym zdaniem, i wklejaj je bez zmian do każdego promptu. Potem dołącz najlepszy obraz jako referencję: służy do utrzymania osoby i zabiera ze sobą część klimatu, ale drobne meble przesuwają się z generacji na generację, więc główną robotę wykonuje zapisane zdanie o pokoju. Zmieniaj jedną rzecz naraz, jak radzi przewodnik po spójności. Obrazy referencyjne nie są dostępne w każdej rodzinie modeli w Fellowi Images, więc sprawdź studio, zanim oprzesz na nich serię. A kadr, w którym sam pokój mógłby się ruszać, deszcz spływający po szybie albo migoczący ogień, to dobry kandydat do Fellowi Video.

Granice, które się nie przesuwają

Scenografia może zawierać wszystko, co mieści dorosłe życie, i nic ponad to. Każdy w kadrze to wyraźnie dorosła osoba w wieku dozwolonym przez prawo. Szkoła, klasa czy plac zabaw nie mają miejsca obok nagości, ani tutaj, ani nigdzie indziej w Fellowi, a każdy prompt, który odnosi się do nieletnich, jest odrzucany, zanim ruszy moneta. Rekwizyty i wystrój nigdy nie służą temu, by dorosły wyglądał jak dziecko. Age-play i brak zgody są zakazane przez regulamin, a twarz prawdziwej osoby nie trafia do tego pokoju. Pełna wersja jest w przewodniku prawnym.

Czego nie potrafi zdanie o scenografii

Opisuje pokój, ale go nie buduje. Nie ma rzutu pomieszczenia: nie postawisz lampy dokładnie o szerokość dłoni na lewo od fotela, a to samo zdanie za każdym razem umebluje pokój trochę inaczej. Napisy na szyldzie czy okładce książki często wychodzą zniekształcone zamiast czytelne. Zbyt wiele rekwizytów zlewa się ze sobą. A pokój nie zmienia niczego w tym, co dozwolone, ani w tym, jak obraz jest rozliczany: ceny i poziomy jakości są na stronie produktu.

Zacznij od jednego pokoju w Fellowi Images: opisz go raz, wygeneruj pusty i dopiero potem kogoś do niego wpuść. Jeśli pusty pokój już opowiada historię, obraz z osobą w środku też ją opowie.