NSFW AI-halloweenkostuums: heksen, vampiers en maskers

Eén keer per jaar mag je personage een nacht iemand anders zijn. Een heks, een vampier, een gevallen engel met één vleugel die niet goed zit. In oktober beginnen de kostuumprompts, en dan verdwijnt ook een zorgvuldig opgebouwd personage onder een hoedrand en een cape en komt ze terug als een vreemde. Dit zijn de aantekeningen van een kleedster: kostuum voor kostuum, de woorden die renderen, de woorden die haar opslokken en het licht dat het griezelig maakt zonder dat ze er ziek uitziet. Elk personage hier is een verzonnen volwassene, en de kostuums zijn kostuums voor volwassen vrouwen en mannen. De grenzen waarover niet te onderhandelen valt staan aan het eind, en ze zijn kort.

Drie regels, in deze volgorde

Een kostuum is iets wat ze draagt, niet iets wat ze wordt, en zo moet de prompt ook lezen. Schrijf hem in drie delen en laat ze nooit van plek wisselen:

1. Wie ze is: haar vaste beschrijvingsregel, ongewijzigd geplakt. Heb je er nog geen, schrijf die dan eerst; de karakterbijbel van één pagina is het sjabloon.
2. Wat ze vanavond draagt:het kostuum, als materialen en onderdelen. “Verkleed als heks” geeft het hele beeld uit handen aan het idee dat het model van een heks heeft. “Een zwarte vilten hoed met brede rand, een lange jurk van zwart crushed velvet, een zilveren hanger in de vorm van een maansikkel” houdt de beslissing bij jou.
3. De scène: plek, licht, houding en camera, zoals in elk ander beeld.

Met een referentiebeeld erbij gebruik je de korte vorm van haar regel (het kenmerkende detail en alles wat een beeld niet kan laten zien) en laat je de kostuumregel het woord doen.

De heks

Het meest gevraagde kostuum, en het kostuum met het grootste randprobleem. Een grote hoed werpt de ogen in de schaduw en het model vult die schaduw met elk gezicht dat het maar wil. Twee oplossingen: kantel hem (“de hoed naar achteren gekanteld, weg van haar voorhoofd”) of verlicht het gezicht eronder met een kaars die ze vasthoudt. Woorden die renderen: zwart vilt, crushed velvet, een geregen lijfje, een lange mantel met de kap naar beneden, een zilveren ring aan elke vinger, een bezem van twijgen, een koperen lantaarn, gedroogde kruiden aan een balk. Een groen gezicht hoort bij een tekenfilm; laat haar huid zoals die is en stop het groen in het toverdrankglas.

De vampier

Kies één kenmerk. Een hoge stijve kraag, een cape met rode voering, een bleke huid, rode ogen, hoektanden en een bokaal tegelijk lezen als een kostuumwinkel, en dat is precies de waarschuwing in een origineel fantasypersonage ontwerpen. Voor één nacht kan dat precies zijn wat je wilt, dus houd het bij twee. Hoektanden zijn het riskantst: een open mond met hoektanden komt vaak met te veel tanden terug. Een gesloten glimlach met één hoektand die net in de mondhoek zichtbaar is rendert veel vaker goed dan een brede grijns. Donkerrood fluweel, zwarte zijde, een camee-broche aan de hals en kaarslicht doen meer voor een vampier dan welke hoeveelheid bloed ook, en door het bloed weg te laten blijft het beeld een portret in plaats van een still uit een horrorfilm.

Gevallen engel, duivelshoorns en vleugels

Vleugels en hoorns zijn een kwestie van schaal. Alleen “vleugels” komt vaak terug zo groot als het hele kader en duwt haar in een hoek, dus geef ze een maat en een houding: “zwarte gevederde vleugels dicht achter haar schouders gevouwen, de punten tot aan haar knieën”. Hoorns willen een positie en een lengte: “twee kleine gebogen zwarte hoorns bij de haargrens, half verborgen in haar haar”. Zonder de haargrens groeien ze uit het midden van het voorhoofd, en zonder lengte worden het geweien. Een gebarsten aureool, één gescheurde veer op de vloer of één gouden draad in een zwarte jurk vertelt het verhaal van de gevallen engel zonder nog een rekwisiet.

Maskeradmaskers

Bij het masker gaan de meeste kostuumbeelden mis, omdat het model niet weet waar het gezicht ophoudt en het masker begint. Het resultaat is een masker dat op de huid gedrukt lijkt, of kant dat in de wenkbrauwen doorgroeit. Noem het als voorwerp:

• Een materiaal: zwart kant, verguld papier-maché, zilverfiligraan, fluweel.
• Een rand:“bedekt alleen de ogen en de neusbrug”, zodat de wangen en de mond van haar blijven.
• Een manier waarop het vastzit:“een zwart satijnen lint achter haar hoofd vastgeknoopt”. Het lint vertelt het model dat het masker los van haar staat.

Of omzeil het probleem helemaal: een masker aan een stokje, naast haar gezicht gehouden, laat het kostuum en het gezicht in hetzelfde kader zien. Dat is onze eerste keuze voor een personage dat mensen moeten herkennen.

Gotisch kant, capes en handschoenen

Gotische kleding is stofwerk, dus de woorden voor stoffengelden zoals ze zijn: kant over een effen voering, fluweel dat in de plooien licht vangt, een hoge kanten kraag, lange zwarte satijnen handschoenen. Capes zijn de valkuil. Een zwarte cape tegen een donkere kamer wordt één zwarte vorm en haar silhouet is weg. Geef hem een gekleurde voering (“een zwarte cape gevoerd met dieprode zijde, over één schouder naar achteren geslagen”), houd hem aan de voorkant open en leg een randje licht langs haar contour. Een choker, een lange ketting of oude zilveren ringen maken de look af; de sieradengids heeft de woorden die hun vorm houden.

Schmink, zonder prothesen

Schmink is het kostuum dat een personage het vaakst uitwist, omdat het precies de trekken bedekt waaraan je haar herkent. Houd het gedeeltelijk en grafisch: een half doodshoofd in wit en zwart op maar één kant van het gezicht, zilveren sterretjes langs één jukbeen, een zwarte lijn van het onderste ooglid over de wang als een geschilderde traan. Zeg “schmink” en zeg waar het ophoudt. “Zombie” en “rottend” trekken het model naar horrormake-up en wonden, en fantasydetails werken beter als schmink en sieraden dan als iets wat er opgeplakt uitziet: puntige oren kunnen nog steeds, maar zeg “fijne puntige oren” en geef haar er een volwassen gezicht omheen.

Herkenbaar blijven in kostuum

Het kostuum mag alles veranderen, behalve vier dingen:

• Haar kenmerkende detail blijft zichtbaar. Is haar kenmerk een litteken door de linker wenkbrauw, dan komt het masker eronder of aan de andere kant. Is het haar haar, dan staat de hoed naar achteren en valt het haar eronder vandaan.
• Haar haar houdt zijn lengte en kleur. Een pruik is een ander personage.
• Er hangt een referentiebeeld van haar aan. Een render van een gewone dag, geen kostuumfoto, zodat het model haar gezicht leert en niet het masker van vorig jaar. Hoe referenties werken staat in één personage consistent houden.
• Haar beschrijvingsregel komt eerst, ongewijzigd, elke keer.

Licht dat griezelig is maar flatteert

Horrorfilms belichten gezichten van onderaf, en daarom laat een pompoenlantaarn onder de kin iedereen eruitzien als een schurk. Houd de pompoenen als lichtbronnen in beeld op de achtergrond en zet het hoofdlicht van opzij en iets van boven op haar: een kandelaar op schouderhoogte, warm, met koel blauw opvullicht uit een raam erachter. De mix van oranje en blauw leest als een oktobernacht en flatteert de huid toch. Een randlicht maakt een zwart kostuum los van een zwarte kamer, en een beetje mist of kaarsrook achter haar geeft diepte zonder iets te verbergen. Alle opstellingen staan in de lichtgids, en het oranje, paars en zwart van het seizoen komen aan bod in kleurpaletten.

Wat misgaat, en de oplossingen in één regel

• Masker versmolten met het gezicht: materiaal, rand en lint, of een masker aan een stokje.
• Cape slokte het silhouet op: een gekleurde voering, open aan de voorkant, een randlicht.
• Hoedrand verborg de ogen: kantel hem naar achteren of verlicht eronder.
• Hoorns op de verkeerde plek:zeg “bij de haargrens” en geef een lengte.
• Te veel tanden: gesloten glimlach, één hoektand.
• Te veel rekwisieten: één rekwisiet dat ze vasthoudt, de rest op de achtergrond of weg.
• Ze werd iemand anders: haar regel eerst, een referentie zonder kostuum, haar kenmerkende detail onbedekt.

De grenzen die niet aan jou zijn

Elk personage is duidelijk meerderjarig en verzonnen, in kostuum net zo goed als daarbuiten. Halloween is geen uitzondering en de achtergrond die je eraan geeft ook niet. Schooluniformen, kinderlijke kostuums, alles wat “klein” of “jong” is, en age-play zijn geen kostuums waarmee deze reeks helpt, en het product dwingt dat in code af: voordat er een coin wordt uitgegeven, wordt de prompt gecontroleerd op een opgegeven leeftijd onder de 18, woorden die een personage als minderjarig markeren (“schoolgirl” is er een van) en een schoolomgeving in combinatie met woorden over jeugd, en zulke prompts worden meteen geweigerd. Ook niets zonder instemming: een kostuum is iets wat ze zelf heeft gekozen om te dragen.

Een kostuum van een echt persoon, een beroemdheid of een bij naam genoemd personage uit een film of game is niet aan ons om te maken. Onze voorwaarden verbieden seksuele of intieme beelden van een echt, herkenbaar persoon en output die inbreuk maakt op een ander werk, dus verkleed haar als heks, niet als een bepaalde heks. Waar je woont kunnen daarbovenop eigen regels gelden; die worden behandeld in wat wel en niet legaal is.

Wat een kostuumprompt niet kan

Hij kan geen kostuum aan een afgerond beeld toevoegen zonder haar aan te raken. Een bewerking met een referentie tekent het hele beeld opnieuw, dus de cape die je toevoegde kan haar haar verschuiven en haar kaaklijn verzachten; controleer het gezicht voordat je het resultaat houdt. Een kostuum dat zwaar genoeg is om haar te veranderen, verandert haar, wat de prompt ook zegt. Mislukte generaties worden terugbetaald en een afgeronde render die gewoon niet haar is niet, dus probeer het kostuum eerst uit op een paar goedkope concepten, zoals in eerst schetsen, later uitgeven, en bekijk de kosten op de productpagina. Als de regel klaar is, open de beeldstudio, plak haar regel, dan het kostuum en dan het kaarslicht. Als een vriend die haar kent haar onder het masker nog steeds herkent, heeft het kostuum gewerkt.