NSFW AI-karakterbijbel: één pagina die een personage gelijk houdt

Open een blanco notitie en schrijf de naam op van iemand die niet bestaat. De onze heet Inés Calloway, een verzonnen volwassene, en aan het eind van dit stuk heeft ze een bijbel van één pagina: één beschrijvingsregel die je in elke prompt plakt, een korte lijst van wat er nooit in komt en een kaart waarop alles ligt. Inés is een voorbeeld, geen sjabloon om te kopiëren. Neem de volgorde mee, niet de vrouw.

Begin met een leeftijd, genoemd als bij een volwassene

De eerste woorden op het blad zeggen hoe oud ze is: “een vrouw van midden dertig”. Een bandbreedte klinkt natuurlijker dan een exact getal en doet twee dingen. Ze duwt het model naar volwassen trekken in plaats van een gladde middelmaat, en ze zet de eerste regel van dit werk bovenaan de pagina, waar je hem niet vergeet: elk personage hier is volwassen en verzonnen. Alles hieronder is geschreven voor zulke personages, en de regels aan het eind leggen uit wat er gebeurt met een prompt die iets anders zegt.

De regel, vak voor vak

De regel is één zin, elke keer in dezelfde volgorde geschreven, zodat je twee versies in één oogopslag kunt vergelijken. Zeven vakken, elk gevuld door Inés:

• Leeftijd en zelfstandig naamwoord: een vrouw van midden dertig
• Bouw: lang en atletisch, brede schouders
• Haar: golvend kastanjebruin haar tot de schouders met een zijscheiding
• Huid: warme olijfkleurige huid, lichte sproeten over de neus
• Ogen: hazelnootbruine ogen
• Eén kenmerkend detail: een dun halvemaanvormig litteken door de linker wenkbrauw
• Kledinganker: een antracietkleurige wollen jas en een dunne zilveren ketting

Samengevoegd luidt de regel:

Inés, een lange atletische vrouw van midden dertig met brede schouders, golvend kastanjebruin haar tot de schouders met een zijscheiding, warme olijfkleurige huid met lichte sproeten over de neus, hazelnootbruine ogen, een dun halvemaanvormig litteken door de linker wenkbrauw, gekleed in een antracietkleurige wollen jas en een dunne zilveren ketting.

Waarom maar één kenmerkend detail? Elk ander vak vult het model met een plausibel gemiddelde. Een litteken, een spleetje tussen de voortanden of één grijze lok laat de kijker zeggen: “dat is zij”. Kies er één: meerdere kleine details concurreren, en in onze ervaring vallen de stille het eerst af. Het haarvak wil een lengte ten opzichte van het lichaam en een structuur, geen bijvoeglijk naamwoord; de woorden die werken staan in haar en make-up voor karakterportretten, en de bijbel hoeft ze maar één keer vast te leggen. Kledinganker zijn de twee stukken waar ze om bekend is, geen hele garderobe. Stofwoorden die hun vorm houden vind je in outfits en stoffen.

Wat buiten de regel blijft

Een bijbel is evenzeer een lijst van uitsluitingen als van feiten. De regel bevat wat op elk beeld waar is voor Inés, en niets anders:

• Alles wat per shot verandert. Houding, uitdrukking, licht, plek, camera en tijdstip horen in het scènedeel van de prompt, na de regel.
• Complimenten.“Mooi”, “perfect” en “adembenemend” beschrijven jouw mening, niet haar, en elk model helt al die kant op.
• De naam van een echt persoon of “lijkt op” wie dan ook. Dat breekt de regels hieronder en trekt het gezicht naar iemand die niet heeft ingestemd.
• Stijl- en kwaliteitstags. Fotografisch, geschilderd of anime is een beslissing over het beeld, niet over de persoon. Houd het op een eigen regel, zodat je het kunt wisselen zonder haar aan te raken.
• Ontkenningen.“Geen tatoeages” zet een tatoeage in de zin. Schrijf wat ze heeft, niet wat ze mist.
• Elk woord dat op jeugdigheid wijst. Nooit, in geen enkele vorm. Zie de regels hieronder.

Houd de regel zo kort dat je hem in één adem leest. Lange beschrijvingen maken een gezicht niet consistenter, ze maken de prompt moeilijker te renderen, en dat betoog staat uitvoerig in waarom een beschrijving alleen een personage niet vasthoudt.

De regel en het referentiebeeld

De regel is het recept, een referentiebeeld is het gezicht. Daarom heeft de bijbel twee vormen. De volledige regel is voor de casting: de eerste concepten, voordat je een render hebt die je wilt houden, en elke familie die helemaal geen referentie aanneemt. De korte regel is voor als er een referentie bij zit en houdt alleen over wat een beeld je niet laat zien: de kledinganker en het kenmerkende detail, voor de hoeken waarin het litteken wegdraait. Gezicht, haar en huid vallen uit de korte regel, want een eigenschap noemen die al behouden blijft, maakt er iets van dat het model opnieuw tekent.

Zodra een render Inés is, bewaar je dat bestand en voeg je het toe. De uitsnede volgt de eerste referentie, en een verzoek met referentie loopt via het bewerkingsmodel, daarom is de goedkoopste beeldfamilie, die er geen aanneemt, een castinggereedschap en geen seriegereedschap. Hoeveel referenties een beeld accepteert en wat elk aan de kosten toevoegt, staat op de productpagina. De werking, ook met je eigen foto, staat in bewerken met een referentiebeeld. Bij een verzonnen personage is de referentie een render van jouw personage, nooit de foto van een echt persoon.

Als ze afwijkt

Dat doet ze. Het haar groeit voorbij de schouder, het litteken verdwijnt in een driekwartdraai, de jas wordt marineblauw. Antwoord op afwijking niet met meer bijvoeglijke naamwoorden; de regel wordt langer en vager, en de volgende render drijft ergens anders heen. Werk liever als in een labnotitie:

1. Bewaar de afgedwaalde render naast je referentierender en zoek het ene vak dat verschilt.
2. Vraag of de regel daar vaag was of dat de scène hem overstemde. Haar dat zwerft wil meestal een lengte ten opzichte van het lichaam (“tot het sleutelbeen” in plaats van “halflang”). Ogen die veranderen onder gekleurd licht zijn het werk van de scène, niet van de regel.
3. Verander precies één ding in de regel en draai een paar goedkope concepten. Een detail dat steeds verdwijnt kan eerder in de regel komen en zeggen aan welke kant het zit.
4. Als het hielp, noem het versie twee en schrijf één zin waarom. Zo niet, ga terug naar versie een.

Dezelfde discipline houdt een reeks bij elkaar als het beeld om haar heen verandert; de vaste helft van een verhaalreeks in zes frames is precies deze regel.

Waar de kaart woont

Eén kaart per personage, in een gewoon tekstbestand of in de notities die je toch elke dag opent. Die van Inés bevat: haar naam en het versienummer, de volledige regel, de korte regel, de uitsluitingenlijst, de bestandsnaam van haar referentie en één zin over wat er in de laatste versie veranderde en waarom. Verder niets. Hoe je een promptverzameling bijhoudt die bruikbaar blijft, is het onderwerp van een promptbibliotheek bijhouden; de bijbel is één item daarin, het item dat je het vaakst opent. Plak vanaf de kaart. Een regel uit je hoofd overtypen is hoe versie een ongemerkt versie anderhalf wordt.

De grenzen die niet aan jou zijn

Elk personage is volwassen en verzonnen, en de eerste helft daarvan dwingt het product af in code. Voordat een coin wordt uitgegeven en voordat een prompt naar onze beeldaanbieder gaat, wordt de tekst gecontroleerd: een opgegeven leeftijd onder de 18, in cijfers en in meerdere talen, woorden die een personage als minderjarig aanduiden, een schoolomgeving samen met woorden voor jeugdigheid en familiaal gekleurd rollenspel met een seksuele context worden meteen geweigerd. De controle legt vast welke regel afging, niet je prompt, en is een patroonscan, geen oordeel over bedoelingen, dus een eenvoudig geschreven regel zoals die van Inés is de veilige manier. Een opgegeven volwassen leeftijd redt nooit een woord voor een kind.

Het beeld van een echt persoon is niet aan jou zonder toestemming, en onze voorwaarden verbieden seksuele of intieme beelden van een echt, herkenbaar persoon. Een bijbel beschrijft iemand verzonnen. En minderjarigen, age-play en het ontbreken van toestemming komen bij ons alleen ter sprake om te weigeren, hoe het ook is verwoord en welk achtergrondverhaal de prompt ook vergezelt. Wat legaal is waar jij woont, is een aparte vraag, beantwoord in wat wel en niet legaal is.

Wat een bijbel niet kan

Hij kan niet hetzelfde gezicht garanderen. Een goede regel vermindert afwijking, een referentie vermindert haar verder, en elke generatie blijft een nieuwe trekking: verwacht een herkenbare gelijkenis, geen kopie. Hij kan ook niet één detail overschilderen: een bewerking met referentie tekent het hele beeld opnieuw, dus een correctie aan de jas kan het haar verschuiven. Een regel die op één modelfamilie is afgestemd, heeft bij een andere misschien bijstelling nodig. Mislukte generaties worden terugbetaald; een afgeronde render die gewoon niet zij is niet, daarom test je de regel op goedkope concepten, zoals in eerst concept, dan uitgeven, voordat je uitgeeft aan de referentierender. De kosten staan op de productpagina. Als je de kaart wilt proberen, open de beeldstudio en plak de regel. De bijbel is klaar als iemand anders de kaart kan lezen en dezelfde vrouw kan tekenen.