Scherpstelling en achtergronden in volwassen AI-personagekunst: notities over scherptediepte

De meeste mensen schrijven een personageprompt, krijgen een beeld terug en merken dan dat de achtergrond óf een uitgesmeerd niets is, óf een luide kamer die het oog van haar gezicht wegtrekt. Beide zijn scherpstelproblemen, en beide los je meestal op met één zin. Dit zijn labnotities: elke notitie is een paar, de regel ervoor, de regel erna en wat je zou moeten zien veranderen. Ze beschrijven neigingen van beeldmodellen, geen metingen, en elke afzonderlijke render kan ze negeren, dus lees elk paar als een gok en maak een paar schetsen voordat je kiest. Alles hier gaat over volwassen, verzonnen personages die je zelf hebt bedacht.

Voor het eerste paar

Drie woorden worden los gebruikt, dus leggen we ze vast. Scherpstelling is welk deel van het beeld scherp is. Scherptediepte is hoeveel van de scène rond dat punt scherp blijft: ondiep is een dun plakje, diep is bijna de hele kamer. Scheiding is of het onderwerp loskomt van wat erachter zit, en vervaging is maar één manier om dat te bereiken. Een tekst-naar-beeldmodel heeft geen diafragmaring en geen scherpstelpunt om in te stellen; het heeft jouw zin. Elke notitie hieronder is een manier om die zin zo te schrijven dat de bedoeling overleeft. Plan eerst het licht, zoals het artikel over licht doet, en kies de kamer met het artikel over scènes; dit gaat over wat er met de kamer gebeurt zodra die achter de persoon zit.

Notitie 1: zeg wat scherp is

Voor: “een vrouw in een groene jurk in een druk café, ondiepe scherptediepte”. Na: “een vrouw van in de dertig in een groene jurk, haar ogen in scherpe focus, het café achter haar opgelost in zacht, warm licht”. Wat verandert: de eerste regel zegt dat iets zacht moet zijn maar niet waar de scherpte woont, dus het scherpe vlak kan op een stoel of een kopje vallen. De tweede noemt het scherpe en het zachte. Wil je dat het gezicht wint, noem dan de ogen; wil je dat een hand of een glas wint, noem dat, en dan wordt het gezicht juist zacht (handen en gebaren doet dit met opzet).

Notitie 2: eerst het onderwerp, dan de kamer

Voor: één lange zin die een boekenkast, een lamp, een plant, een platenspeler, een raam en een kat opsomt, met de vrouw en haar outfit helemaal aan het eind. Na: eerst de vrouw en de outfit, dan “achter haar een boekenkast en een lamp, beide onscherp”. Wat verandert: de kamer strijdt niet meer met haar om de aandacht van het model, en twee genoemde dingen geven de vervaging veel minder details op te lossen dan zes. Hoeveel kamer je schrijft, is de zaak van het scènesartikel; deze notitie gaat alleen over volgorde, en die helpt eerder dan dat ze iets garandeert.

Notitie 3: lenswoorden zijn smaak, geen knop

Voor: “f/1.4” achter aan een prompt geplakt. Na: “85mm portretlens, groot diafragma, de achtergrond smelt weg in zachte ronde lichtvlekken”. Wat verandert: een getal is de instelling van een fotograaf, en een model heeft niets om aan te draaien; hooguit herkent het de look die bij dat getal hoort. De lens beschrijven en wat de vervaging met de lichten doet, geeft het iets om te tekenen. Hoe sterk het effect uitpakt, verschilt nog steeds per modelfamilie en per render. Noem één lens, niet drie, zoals het artikel over poses en camerahoeken adviseert.

Notitie 4: scheiding zonder vervaging

Voor: een donkerharige vrouw in een donker jasje voor een donkere muur, alles scherp, “sfeervol”. Na: hetzelfde, plus “een dunne warme lichtrand langs haar haar, de muur een doffe blauwe tint, een paar tinten donkerder dan haar jasje”. Wat verandert: het eerste beeld heeft niets om haar van de muur te tillen, en geen vervaging helpt als zij en de muur dezelfde toon hebben. Scheiding is licht tegen donker, warm tegen koel of scherp tegen zacht, en je hebt minstens één van de drie nodig. Randlicht en tegenlicht staan in het lichtartikel, en kleurparen die een figuur van haar muur losmaken in kleurenpaletten.

Notitie 5: als de achtergrond het beeld steelt

Een achtergrond steelt het beeld als hij iets bevat dat het oog sneller leest dan een gezicht: een helder raam vlak achter haar hoofd, een patroon van strepen of tegels, een plank vol kleine dingen, een tweede gezicht op een poster, een spiegel die een andere kamer toont. Voor: “staat voor een groot helder raam, de stad achter haar, rechts boekenplanken”. Na: “staat naast een raam, het licht valt van opzij op haar, de muur achter haar effen en donker, één lamp zacht onscherp”. Wat verandert: het raam verhuist van achtergrond naar lichtbron, wat een betere baan voor hem is, en de drukke plank is weg. Blijven renders een fel raam achter haar hoofd zetten, vraag het dan naast haar en vraag om een muur die effen, donker en laag in contrast is. Een spiegel is de sterkste concurrent van allemaal en heeft een eigen artikel: spiegel- en reflectiebeelden.

Notitie 6: als de kamer het punt is

Vervaging is niet altijd het antwoord. Voor: “een vrouw leest in een oude bibliotheek, 85mm, ondiepe scherptediepte”. Na: “een vrouw leest in een oude bibliotheek, 35mm omgevingsportret, de kasten scherp tot achterin, zij klein in het beeld”. Wat verandert: een portretlens-formulering lost precies de kamer op waar het beeld over gaat, terwijl een groothoek-formulering plus de opdracht de kasten scherp te houden hem behoudt. Dan moet zij als duidelijke vorm leesbaar zijn in plaats van als gezicht, dus zeg waar ze zit en laat het licht op haar vallen.

Notitie 7: het kader bepaalt hoeveel kamer je krijgt

Hoeveel achtergrond er is, hangt van het kader af nog voor je één scherpstelwoord typt. Een staand kader zoals 2:3, 4:5 of 9:16 laat weinig ruimte aan de zijkanten, en één vervagingszin is vaak genoeg. Een breed kader zoals 16:9 nodigt de hele kamer uit, en die moet je beheersen. De gids over beeldverhoudingen somt de verhoudingen op. Twee feiten uit de studio: voeg je referentiebeelden toe, dan volgt de automatische framing de eerste referentie, dus zet degene met de uitsnede die je mooi vindt vooraan; en de goedkoopste beeldfamilie heeft helemaal geen keuze voor beeldverhouding, dus een framing waar je om geeft betekent een andere familie. Open Fellowi Images en de keuzelijst toont wat elke familie aankan.

Notitie 8: de vervaging over een set vasthouden

Voor: vijf prompts, elk met andere woorden voor het café. Na: één achtergrondzin, met “zacht onscherp” erin, ongewijzigd in alle vijf geplakt. Wat verandert: een zachte achtergrond verbergt kleine afwijkingen, een andere lamp of een verschoven plank, die een scherpe kamer meteen zou verraden, en daardoor leest een set als één plek. Referentiebeelden houden de persoon van beeld tot beeld vast, en de goedkoopste familie neemt er geen; de kamer wordt alleen vastgehouden door de woorden die je plakt, en die dwaalt nog steeds af en toe af. Een personage consistent houden heeft de methode. Animeer je later een favoriet beeld in Fellowi Video, begin dan met een frame waarvan de achtergrond al eenvoudig is.

De lijnen die niet verschuiven

Elk personage hier is volwassen en wordt als volwassene getekend. Woorden die een personage minderjarig doen lijken, en elke genoemde leeftijd onder de meerderjarigheid, worden geweigerd voordat er één munt beweegt, en minderjarigen, age-play en gebrek aan toestemming worden bij elke formulering geweigerd. De voorwaarden verbieden ook seksuele of intieme beelden van een echte, identificeerbare persoon, dus het gezicht van een echt persoon hoort niet in een referentie, hoe de achtergrond ook is. Een vage omgeving is een compositiekeuze, nooit een manier om een scène moeilijker te beoordelen te maken. Wat wel en niet legaal is geeft het volledige beeld.

Wat het niet kan

Het kan je geen diafragma geven: er is geen scherpstelpunt om in te stellen en geen f-getal om aan te draaien, alleen woorden die duwen. Het kan de vervaging niet beloven, en ook niet dat het scherpe vlak op de ogen valt; soms wordt het oor scherp en het oog zacht, en dan maak je een nieuwe schets. Het kan de achtergrond achteraf niet veranderen: de studio heeft geen masker of penseel, en een bewerking met het beeld als referentie tekent het hele beeld opnieuw, dus het gezicht kan verschuiven terwijl de kamer beter wordt. Een mislukte generatie wordt terugbetaald; een klaar beeld met het verkeerde in focus niet, dus maak eerst goedkope schetsen, zoals eerst schetsen, dan uitgeven beschrijft, en wat elke render kost staat op de productpagina. Soms is de oudste oplossing de beste: kies een strakker kader tot de achtergrond niets meer te vertellen heeft.