NSFW AI-scènes en decors: richt de kamer in voordat je haar belicht

Drie eerdere stukken gingen over licht, stof en de camera. Alle drie gaan uit van iets wat niemand opschreef: een kamer. Bij een echte shoot bouwt de decorontwerper die de dag ervoor, en tegen de tijd dat de fotograaf binnenkomt staat de fauteuil, brandt de lamp en hangt het gordijn precies goed. Bij het genereren van personages ben jij ook de decorontwerper, en sla je dat werk over, dan geeft het model je zijn standaarddecor: een vage slaapkamer, beige muren, een bed in het niets. Laten we dus door de kamers lopen zoals een decorontwerper de set rondloopt voordat de opnames beginnen.

De kamer is een personage

Een decor zegt wie iemand is nog voordat haar gezicht dat doet. Een rommelige hotelsuite zegt reizen en een nacht weg. Een loft vol planten en doeken zegt dat ze hier woont en dingen maakt. Een hut met een haardvuur zegt winter, afstand, geen haast. Kies de kamer bij het verhaal dat het beeld moet vertellen en laat dan al het andere in de prompt daarmee overeenkomen: een outfit dat in die kamer thuishoort, licht dat uit haar ramen en lampen komt.

Vier aangeklede kamers

• De hotelsuite in de schemering.“a hotel suite at dusk, velvet armchair, brass floor lamp, rain on tall windows, city lights below”. Sfeervol en een beetje filmisch. De regen doet meer dan welk bijvoeglijk naamwoord ook.
• Het atelierloft in de ochtend.“a sunlit loft, white brick walls, potted plants, an easel with an unfinished canvas, linen on a low daybed”. Licht, bewoond, zonder haast.
• De hut in de winter.“a wooden cabin, stone fireplace with a low fire, wool blanket on a leather sofa, snow outside the window”. Warm tegenover koud, daar draait het om.
• Het dakterras na de regen.“a city rooftop terrace at night after rain, wet tiles reflecting neon, string lights, a single wicker chair”. Buiten zonder daglicht, waardoor de sfeer privé blijft.

Elk recept heeft hetzelfde skelet: een plek, een tijdstip, drie of vier voorwerpen en één ding dat buiten het raam gebeurt. Kopieer het skelet, niet de woorden.

Rekwisieten: drie, geen dertig

Aan de rekwisieten zie je of een set echt aanvoelt of als een catalogus. Kies voorwerpen met een reden om er te zijn: een glas water op het bijzettafeltje, een boek dat open en omgekeerd is neergelegd, een badjas over de rugleuning van een stoel, een platenspeler. Drie rekwisieten lezen als een leven, tien als rommel, en het model begint ze tot rare vormen samen te smelten. Rekwisieten geven handen ook iets om vast te houden, en dat is, zoals het stuk over poses uitlegt, de goedkoopste redding voor handen.

Tijdstip en weer

Een kamer om zeven uur ’s ochtends en dezelfde kamer om middernacht zijn twee verschillende decors. Schrijf het uur net zo goed op als de plek: “early morning”, “golden hour”, “blue hour after sunset”, “late night”. Weer is de goedkoopste aankleding die er bestaat: regen op het glas, mist boven de straat, sneeuw op de vensterbank, een zomeronweer. Eén weerfrase verandert het hele palet en past vanzelf bij de recepten in het stuk over licht.

Hoeveel achtergrond je schrijft

Minder dan je denkt als de persoon het onderwerp is: één zin voor de kamer, plus “shallow depth of field” om haar te verzachten. Meer als de kamer bij het verhaal hoort: twee of drie zinnen, met de belangrijke rekwisieten bij naam. Schrijf eerst de persoon en de outfit en daarna de kamer, tenzij de kamer de kern is, zodat de zin over haar nooit onder het meubilair verdwijnt.

Pas de kamer aan het kader aan

Een brede kamer wil een breed kader: in 16:9 of 3:2 passen het raam, de lamp en de fauteuil samen. Een deuropening, een trap of een hoog raam wil een staand kader, 2:3 of 4:5. Een story-kader van 9:16 heeft ruimte voor heel weinig decor, dus kies één sterk element, een raam of een spiegel, en laat de rest los. De gids over beeldverhoudingen noemt alle vormen.

Dezelfde kamer door een hele serie

Voor een serie schrijf je de kamer één keer als één zin en plak je die ongewijzigd in elke prompt. Voeg daarna je beste beeld toe als referentie: dat is er om de persoon vast te houden en neemt een deel van de sfeer mee, maar kleine meubels verschuiven van generatie tot generatie, dus de geschreven kamerzin doet het zware werk. Verander één ding tegelijk, zoals de gids over consistentie aanraadt. Referentiebeelden zijn in Fellowi Images niet bij elke modelfamilie beschikbaar, dus kijk in de studio voordat je er een serie op bouwt. En een beeld waarin de kamer zelf zou kunnen bewegen, regen die langs het glas loopt of een flakkerend vuur, is een goede kandidaat voor Fellowi Video.

De grenzen die niet verschuiven

Een decor kan alles bevatten wat een volwassen leven bevat, en niets daarbuiten. Iedereen in beeld is duidelijk volwassen en van wettelijke leeftijd. Een school, een klaslokaal of een speeltuin hoort niet naast naaktheid, hier niet en nergens op Fellowi, en elke prompt die naar een minderjarige verwijst, wordt geweigerd voordat er een munt beweegt. Rekwisieten en inrichting worden nooit gebruikt om een volwassene als een kind te laten lijken. Age-play en het ontbreken van instemming zijn verboden door de gebruiksvoorwaarden, en geen gezicht van een echt persoon komt de kamer in. De lange versie staat in de juridische gids.

Wat een decorzin niet kan

Ze beschrijft een kamer, ze bouwt haar niet. Er is geen plattegrond: je kunt de lamp niet precies een handbreedte links van de fauteuil zetten, en dezelfde kamerzin richt zich elke keer net iets anders in. Letters op een uithangbord of een boekomslag komen vaak vervormd in plaats van leesbaar uit. Te veel rekwisieten smelten in elkaar over. En de kamer verandert niets aan wat is toegestaan of hoe een beeld wordt afgerekend: prijzen en kwaliteitsniveaus staan op de productpagina.

Begin met één kamer in Fellowi Images: schrijf haar één keer, genereer haar leeg en laat pas daarna iemand binnen. Als de lege kamer al een verhaal vertelt, doet het beeld met een persoon erin dat ook.