Grafika AI do kampanii RPG: portrety postaci, BN-y i pomoce dla graczy

Opisujesz karczmarza jako „gburowatego, z blizną” i pięciu graczy widzi pięciu różnych mężczyzn. Taki jest urok teatru wyobraźni, aż do dwunastej sesji, kiedy nikt nie pamięta, czy blizna była na lewym policzku ani czy karczmarz nie był kobietą. Twarz na stole rozstrzyga sprawę. Oto rutyna przygotowań, dzięki której położysz przed graczami twarze, miejsca i rekwizyty, nie zamieniając wieczoru przygotowań w akademię sztuk pięknych.

Zacznij od postaci samych graczy

Poproś każdego gracza o trzy linijki: kim jest postać, jedna rzecz, którą nosi lub ma przy sobie, i jeden wyraz twarzy. Niech pisze gracz, to jego bohater. Wygeneruj kwadrat 1:1 na żeton albo awatar w rozmowie wideo i portret 2:3 na kartę postaci. Dwie, trzy próby na osobę, a wybiera gracz. Gracz, który sam wybrał swój portret, patrzy na niego co sesję.

BN-y seriami, tanio w szkicu

Do sceny na targu potrzebujesz tuzina twarzy, a użyjesz trzech. Więc najpierw szkice w najniższej jakości, zostaw udane i dopiero wtedy płać za wersję finalną, jak tłumaczy przewodnik o szkicu najpierw. Trzymaj jedną linijkę stylu identyczną dla całej serii, na przykład „painted fantasy portrait, warm candlelight, muted palette”, żeby cała obsada wyglądała jak jeden świat. Studio ma więcej niż jeden model obrazu, a porównanie pomaga wybrać ten, który pasuje do malarskiego stylu.

Lokacje w kinowej szerokości

Lokacja chce szerokiego kadru: 16:9 na ekran przy stole, 21:9 na rozległą panoramę na slajdzie otwierającym. Opisuj nastrój i pogodę przed architekturą: „wioska rybacka o zmierzchu, mgła nad wodą, latarnie” bije listę budynków. Trzymaj obraz w zanadrzu, aż gracze wejdą: lokacja pokazana w odpowiedniej chwili jest warta dziesięciu opisanych zawczasu.

Pomoce: generuj papier, słowa pisz sam

List zapieczętowany woskiem, list gończy, strona wyrwana z dziennika. Generuj rekwizyt bez tekstu, pusty postarzony pergamin ze złamaną pieczęcią, a słowa pisz sam w edytorze albo ręcznie. Napisy wewnątrz wygenerowanego obrazu są zawodne, a wskazówka, której gracze nie mogą przeczytać, nie jest wskazówką.

Złoczyńczyni, która zachowuje twarz

Powracająca złoczyńczyni to ta jedna postać, której twarz nie może się zmieniać. Gdy portret wyjdzie, zapisz go i dołączaj jako referencję przy każdym jej pojawieniu się: w cieniu przy oknie na trzeciej sesji, bez maski na dziewiątej. Referencja trzyma twarz, a prompt zmienia scenę. Szczegóły są w przewodniku po referencjach.

Ożyw ujawnienie

Na ten jeden moment, który na to zasługuje, smok podnosi łeb, oczy portretu śledzą bohaterów, zamień obraz w kilka sekund ruchu w Fellowi Video. Przewodnik po animowaniu zdjęć omawia prompt. Zachowaj to na kulminację: stół, który widzi ruch w każdej scenie, przestaje go zauważać.

Sprzedaż modułu i cudze twarze

Jeśli publikujesz przygodę, warunki nie ograniczają użytku komercyjnego i nie wymagają udziału ani wzmianki. Nie dają jednak wyłączności, ktoś inny może zrobić coś podobnego, ani gwarancji co do praw autorskich, więc przed drukiem przeczytaj przewodnik o użytku komercyjnym i do kogo należą obrazy AI. Postacie z wydanego świata albo filmu należą do ich właścicieli; wymyśl własne. A twarz przyjaciela trafia do referencji tylko za zgodą tego przyjaciela.

Czego nie zrobi dla Twojego stołu

Nie narysuje mapy bitewnej na siatce, na której da się grać: pola się rozjeżdżają, a ściany nie trzymają linii, więc zostaw matę do gry albo osobne narzędzie do map. Nie napisze czytelnej pomocy. Nie da tej samej twarzy co do piksela przez całą kampanię; referencja zachowuje rozpoznawalność, nie identyczność. I nie odda Ci do sprzedaży postaci z cudzej marki. Ile kosztuje każdy obraz, jest na stronie produktu, nie tutaj.

Przygotuj dziś wieczorem jedną sesję w Fellowi Images: dwa portrety graczy, trzech BN-ów, jedna lokacja. A potem zobacz, co zrobią gracze, gdy karczmarz wreszcie ma twarz.