NSFW anime AI-kunst: waarom de stijl tegenwerkt en hoe je wint

Ik heb een gênante avond besteed aan het uit een generator wringen van één goed volwassen animebeeld, en kreeg elke keer hetzelfde terug: een zachte, overgerenderde schildering van iemand die ongeveer zo anime was als een winkelcentrumposter Japans is. Alle promptgidsen die ik gelezen had waren voor fotorealistisch werk geschreven, en vrijwel al dat advies is hier niet alleen nutteloos, het werkt actief tegen je.

Wat niemand hardop zegt: anime is geen onderwerp, het is een rendering. Vraag je om een fotorealistische scène, dan beschrijf je iets dat kán bestaan en laat je het licht aan het model. Vraag je om anime, dan beschrijf je een set bewuste vereenvoudigingen, en noem je die niet, dan neemt het model het midden en geeft je de pap.

Noem de rendering, niet de sfeer

Het woord anime doet vrijwel niets in je opdracht. Het dekt tachtig jaar af, van inkt op cel tot de digitale huisstijl van vandaag. Wat een generatie echt verplaatst is de concrete machinerie van de look:

• Cel shading. Platte kleurblokken met een harde rand waar de schaduw begint, geen verloop. Die ene term doet meer dan een alinea bijvoeglijke naamwoorden.
• Lijndikte. Anime heeft zichtbare, variërende contouren. „Strakke stevige lijnvoering, dunne lijnen aan de binnenkant” trekt het beeld uit de schilderachtige soep.
• Vlakvulling en beperkt palet. Een beeld leest als animatie omdat er minder kleuren in zitten dan de werkelijkheid bevat.
• Een tijdperk of medium, geen franchise. „OVA uit de jaren 90, filmkorrel, gedempt palet” is een echte instructie. Een studionaam meestal niet, en de naam van een serie die je wilt nadoen is de kortste weg naar een generiek resultaat.

Tegen dat laatste punt verzet iedereen zich. Het instinct wil je lievelingsserie noemen. Maar het model heeft geen schoon begrip van die serie; het heeft een mist van alles wat het internet met die naam heeft gelabeld. Je krijgt het gemiddelde, en een gemiddelde lijkt nergens op.

Wat er verandert als de scène volwassen is

Twee dingen, en ze trekken tegengesteld.

Ten eerste geldt de regel van elke expliciete opdracht hier nog sterker: beschrijf wat er in beeld moet, nooit wat er niet in hoort. „Geen kleren” maakt kleren tot onderwerp. Waar ze is en wat het licht doet beantwoordt de vraag zonder hem te stellen. We werkten dat uit in personageprompts schrijven die echt een beeld opleveren, en ook hier is het de waardevolste gewoonte.

Ten tweede rendert anatomie anders in een vlakke stijl. Fotorealistische opdrachten komen weg met vage lichaamstaal omdat het licht het werk doet; cel shading heeft geen licht om zich achter te verschuilen, dus een onbepaalde pose komt stijf of verkeerd terug. Zeg wat de ledematen doen. „Eén knie opgetrokken, gewicht op de verste heup, kijkt omlaag” is vijf esthetische bijvoeglijke naamwoorden waard.

De grens die niet verschuift

Bij anime verdient dit een botte formulering, want de stijl zit vol personages die per conventie klein en jong getekend worden. Alles seksueels met minderjarigen wordt permanent geweigerd, en daar horen personages bij van wie de leeftijd of weergave in het origineel minderjarig is, ongeacht de tekenstijl. Geen abonnement zet dat open en geen formulering komt eromheen. De tweede harde weigering betreft elke weergave waarin geen sprake is van instemming. Al het andere tussen volwassenen mag, en juist daarom zijn die twee het benoemen waard. De redenering staat in wat een ongecensureerde beeldgenerator werkelijk betekent.

Meteen ook een andere verwarring weg: de studio en de anime-companions zijn verschillende producten. De generator leest geen companion-instellingen, en wat een companion in het gesprek doet heeft niets te maken met wat je op /images kunt renderen. Kom je van het overzicht van anime-companions, dan scheelt dat onderscheid je verwarring.

Twee keer hetzelfde personage krijgen

Hier is anime eerlijk gezegd lastiger dan fotorealisme. Een vlakke stijl biedt minder kenmerken om aan vast te houden, dus twee generaties uit één beschrijving lopen verder uiteen dan bij een foto. Tekst houdt geen gezicht vast. Het middel is overal hetzelfde: kies een render die klopt en gebruik die vanaf dan als referentie, zoals beschreven in een meerderjarig personage hetzelfde houden.

En zet het dan in beweging

Anime animeert beter dan fotorealisme, wat me verbaasde. Vlakke kleur en harde schaduwranden geven een videomodel per frame minder om fout te doen, dus een cel-still houdt stand in beweging waar een fotorealistische gaat flikkeren. Neem je beste beeld mee naar het Video-tabblad, beschrijf één trage beweging, en kijk. De methode staat in van een personagebeeld naar een clip.

Begin met één opdracht die cel shading zegt, een lichtbron noemt en een pose beschrijft. Ga iets maken. Mislukt het, dan kost het niets: mislukte generaties worden automatisch terugbetaald, en alleen daardoor is al dit proberen betaalbaar.