Hentai AI-generator: wat dat woord echt oplevert in een prompt

Mensen typen het woord in het promptveld en verwachten dat het het zware werk doet. Dat doet het zelden. “Hentai” is een genre-etiket, en een genre-etiket vertelt het model bij welke kast in de bibliotheek het moet gaan staan, niet wat het moet tekenen. Tussen een zwart-witte doujinshi-pagina uit 1998 en een glanzende digitale illustratie van vorig jaar liggen decennia aan volstrekt verschillende tekenconventies, en die staan allemaal in die kast. Vraag je om de kast, dan krijg je het gemiddelde ervan.

Ook nuttig om te weten: als genre-etiket wordt het woord veel meer buiten Japan gebruikt dan erbinnen. In het Japans gebruikt men voor hetzelfde materiaal heel andere alledaagse termen. Dat is geen muggenzifterij, het is de praktische reden waarom het woord zich in een prompt gedraagt als een vaag leenwoord, terwijl het visuele vocabulaire eronder zich als een instructie gedraagt.

Taglijsten zijn een gewoonte uit andere gereedschappen

Wie van imageboards komt, schrijft prompts als tags met komma’s: een stuk of twaalf zelfstandige naamwoorden, een paar kwaliteitswoorden, een artiestennaam. Die syntaxis bestaat omdat die gereedschappen getraind zijn op getagde archieven, waar een plaatje beschreven wordt als een ongeordende verzameling labels.

Onze renderer leest natuurlijke taal. Geef hem een zak zelfstandige naamwoorden en hij moet alle verbanden ertussen verzinnen: wie waar is, wat achter wat, waar het licht vandaan komt. Geef hem een zin en die verbanden liggen al vast. Dezelfde inhoud, herschreven:

Tags:“1girl, bedroom, night, window, lingerie, sitting, looking at viewer, detailed, masterpiece”
Zin:“A woman in black lingerie sitting on the edge of a bed at night, one streetlight coming through the window behind her and rimming her shoulder, she is looking straight at the viewer, waist-up, cel shaded with hard shadow edges”

De tweede is nauwelijks langer en doet veel meer. Hij laat ook “masterpiece” en “detailed” vallen, die hier niets kopen, zoals de algemene promptgids uitlegt.

Drie gedaantes die het genre werkelijk bevat

Deze drie zijn het waard om bij naam te kennen, want elk is een andere set instructies en geen andere stemming.

Gedrukte doujinshi.Zwarte inkt op papier: geen kleur, toon opgebouwd uit rasterpunten en arcering, zware contourlijnen. “monochrome manga panel, black ink on white, screentone shading, halftone dots, heavy contour lines, no colour”. Blijft er ergens in de prompt een kleurwoord staan, dan vecht dat ertegen en krijg je een modderig half-ingekleurd resultaat.

De OVA uit de jaren 90.Met de hand geschilderde cels, een beperkt palet, zichtbare filmkorrel, licht gedempte kleur. “90s anime OVA cel, hand-painted background, limited palette, muted colour, film grain, soft key light”. Dit is wat de meeste mensen bedoelen als ze zeggen dat iets klassiek aanvoelt, en het is veel specifieker dan klassiek zeggen.

Modern digitaal.Schone, bijna vectorachtige lijnen, zachte verloopschaduwen, verzadigde kleur, glanzende accenten in haar en ogen. “modern digital anime illustration, clean line art, soft gradient shading, saturated colour, glossy highlights”. Hier drijven de meeste modellen toch al naartoe, dus het benoemen stopt vooral de drift in plaats van de look te maken.

Merk op dat geen van deze een studio of een franchise noemt. Een specifieke serie noemen trekt naast de stijl ook de beeldopbouw van die serie mee, en dat levert meestal iets op dat geleend oogt. Beschrijf liever het medium en het tijdvak. Waarom deze stijl zich verzet tegen fotografisch vocabulaire staat verder uitgewerkt in ons stuk over NSFW-anime.

De grens, zonder omhaal

Alleen volwassen personages. Alles wat als minderjarig leest wordt geweigerd, in elke stijl, zonder uitzondering, zonder omweg en zonder belangstelling voor een beweerde canonleeftijd. Dit is geen filter waarvoor we ons verontschuldigen en geen schakelaar ergens: het is de vorm van het product.

Anime maakt dit objectief lastiger dan fotografie, en het is eerlijker dat te zeggen dan te doen alsof het probleem niet bestaat. De stijl tekent volwassenen nu eenmaal met grote ogen, een kleine kin en zachte trekken. Een prompt die niets over leeftijd zegt is daardoor van nature dubbelzinnig, en een dubbelzinnig verzoek stopt de classifier terecht. Zeg het dus: een volwassen leeftijd, volwassen proporties, een volwassen context. Je omzeilt daarmee niets, je haalt de dubbelzinnigheid weg die je anders een generatie en een wachttijd zou kosten.

De andere blijvende grenzen zijn overal op Fellowi hetzelfde: niets dat afwezige toestemming verbeeldt, en geen echte herkenbare personen. We hebben dat allemaal opgeschreven in wat ongecensureerd hier betekent, want een regel die je pas ontdekt door geweigerd te worden is een slechte regel.

Stills, clips en personages die terugpraten

Dezelfde stijl loopt door drie verschillende dingen. Beelden komen uit Fellowi Images, 40 coins voor Standard en 60 voor hoge kwaliteit. Voor beweging is de gebruikelijke route een still maken die je bevalt en die animeren, want de still draagt het gezicht van beeld naar beeld; er is ook tekst naar video als je niets hebt om mee te beginnen. Vier seconden in 720p begint bij 500 coins, en Fellowi Video doet beide routes.

En er zijn de animegezellen, wat eerder een andere ervaring is dan een andere renderer: personages die met hun eigen stem een gesprek voeren en, bij de volwassen exemplaren, foto’s in de chat sturen. Als je eigenlijk minder een plaatje wilde en meer iemand aan de andere kant ervan, begin dan daar.

Een mislukte generatie geeft je coins automatisch terug, dus een van de drie gedaantes hierboven uitproberen kost een paar minuten en is geen gok. Kies het tijdvak, schrijf een zin in plaats van een taglijst, en zeg wie er in beeld is.