Ik doe dit inmiddels bijna helemaal op een telefoon

De eerste maand deed ik dit aan een bureau, want zo zag beelden maken er in mijn hoofd uit: groot scherm, fatsoenlijk toetsenbord, een raster met resultaten. Vier maanden later schat ik dat negen van de tien generaties op een telefoon beginnen, staand, meestal ergens waar ik anders een tijdlijn had zitten scrollen.

Dat had ik niet verwacht, en de redenen bleken interessanter dan “handig”.

Wat het echt anders maakt: het draait in de browser

Er is geen app. Dat klinkt als een tekort tot je ziet wat het in de praktijk betekent: niets te installeren, niets in een aankoopgeschiedenis, niets met een herkenbaar icoon op een beginscherm, en hetzelfde account dat je al hebt. Voor een categorie die mensen vooral privé gebruiken is dat geen detail. De rest staat in het privacystuk.

Praktisch gevolg: je zet het zelf op je beginscherm als je dat wilt, en het opent als een pagina in plaats van zichzelf aan te kondigen.

Waarom een telefoon hier bij past

De echte reden is timing, niet hardware. Beeldideeën komen niet aan een bureau. Ze komen in een rij, tijdens een wandeling, midden in een gesprek, en het gat tussen het idee hebben en aan een computer zitten is waar de meeste stierven.

Er is een tweede, kleiner effect dat me na een paar weken opviel. Een generatie duurt lang genoeg dat ik er aan een bureau naar zat te kijken, wat vreemd is en elke generatie duur laat voelen. Op een telefoon vergrendel ik het scherm en doe iets anders, want het werk gebeurt op de server en niet op het apparaat. Dezelfde wachttijd, een compleet ander gevoel.

Drie gewoontes die het lieten werken

De eerste maand op een telefoon was slechter dan het bureau, grotendeels mijn eigen schuld. Drie dingen loste het op.

Dicteer de prompt. Dit is de grote. Een duimtoetsenbord duwt je stilletjes naar prompts van acht woorden, en acht woorden geven generieke resultaten. Sprekend haal je ongemerkt dertig woorden, en dertig woorden is ongeveer waar de beschrijving ophoudt een etiket te zijn en een scène wordt. Ook het register verandert: gedicteerde prompts lezen als iemand die een foto beschrijft, en dat ligt dichter bij wat werkt dan een nette geschreven lijst zelfstandige naamwoorden.

Houd een notitie bij met prompts die werkten. Een lange prompt op een telefoon overtypen om één woord te wijzigen is onprettig genoeg dat je het laat, dus je stopt met itereren, en dat is de hele vaardigheid. Plakken uit een notitie haalt de wrijving weg. Dit is het kleine broertje van een echte promptbibliotheek bijhouden, en op een telefoon telt het zwaarder, niet lichter.

Beoordeel resultaten niet op armlengte. Een telefoonscherm vleit een beeld. Dingen waar ik op de telefoon blij mee was, hadden op een laptop zichtbare problemen: handen, achtergronddetail, een rare textuur. Als het resultaat ergens echt naartoe gaat, bekijk het dan één keer op een groter scherm voordat je het af noemt.

Wat echt slechter is

Opties vergelijken. Vier resultaten naast elkaar is hoe je smaak ontwikkelt, en een klein scherm maakt daar scrollen van in plaats van een blik. Als ik een richting kies in plaats van iets definitiefs maak, wint het bureau nog steeds.

Lange, precieze prompts met meerdere bijzinnen zijn ook lastiger te bewerken, zelfs gedicteerd: de cursor midden in een alinea zetten op een aanraakscherm is een eigen kleine beproeving.

Video is een gemengd geval. Een clip opzetten gaat prima op een telefoon, maar hem fatsoenlijk beoordelen betekent hem een paar keer op formaat bekijken, en een clip met geluid verdient zeker beter dan een telefoonspeaker in een rumoerige kamer.

Het verticale punt dat niemand noemt

Verdient een eigen alinea omdat het me weken kostte: als het beeld op een telefoon bekeken gaat worden, genereer het dan meteen in een verticale verhouding. Een liggend beeld later naar portret bijsnijden kost je de compositie, en de generator geeft je met alle plezier een 9:16-kader dat als zodanig is gecomponeerd.

Opgeschreven klinkt het vanzelfsprekend. Ik heb misschien zestig liggende beelden gemaakt voordat het me opviel dat ik er nooit één liggend had bekeken.

De kosten zijn identiek, mocht je het je afvragen

Dezelfde generator, dezelfde modellen, dezelfde coins: een Standard-beeld kost 40 coins vanaf welk scherm je ook begint, en er is geen mobiele toeslag of app-store-afdracht, want er is geen app store. De volledige uitsplitsing staat in het kostenstuk als je liever de rekensom ziet dan mijn woord.

Als je dit alleen aan een bureau hebt gedaan, is het experiment de moeite waard: een week prompts dicteren op een telefoon tijdens het lopen. Die van mij werden langer, specifieker en merkbaar minder als een boodschappenlijstje, en ik denk niet dat ik daar typend was gekomen. Begin in Fellowi Images in je mobiele browser, en de promptvoorbeelden zijn iets om eerst hardop aan jezelf voor te lezen.