Vijf AI-beeldprompts om te kopiëren, en waarom ze werken

Elke prompt-gids, de onze inbegrepen, onderwijst in fragmenten. Hier een zwakke regel, hier een betere, hier de les. Prima om een regel te leren, matig om mee te werken. Als je echt gaat zitten om iets te maken, wil je geen zes illustraties bij zes principes. Je wilt één hele, afgemaakte prompt die je kunt plakken en daarna bijstellen.

Dit stuk is daarom een bibliotheek en geen les. Vijf complete prompts, een notitie over de volgorde van de onderdelen, en een korte diagnose voor de render die technisch klopt en toch levenloos is.

De volgorde van de onderdelen

Een prompt wordt van links naar rechts gelezen en het begin weegt het zwaarst. De volgorde die standhoudt: onderwerp, plek, licht, kadrering, stijl. Het onderwerp eerst, want dat is waar het beeld over gaat. De plek daarna, want een echte locatie regelt gratis de helft van je belichting. Het licht als derde en hardop genoemd, want dat onderdeel wordt het vaakst overgeslagen. De kadrering als vierde: hoeveel van het onderwerp in beeld staat, en vanaf waar. De stijl als laatste, want die verkleurt alles ervoor.

Mik op dertig tot zestig woorden. Onder de dertig mis je meestal licht of kadrering. Boven de zestig verdun je: elk extra onderdeel concurreert met de rest, en de aandacht van het model raakt dunner verdeeld.

Vijf prompts om te plakken

Portret bij daglicht.
“A woman in her early thirties sitting at a kitchen table by a window, morning light falling from the left across her face and shoulder, soft shadow on the wall behind her, waist-up, 85mm lens, shallow depth of field, warm neutral colour, photographic”

Kijk wat hier het werk doet. Geen “mooie vrouw” maar een leeftijd en een houding. Geen “goede belichting” maar een richting, een tijdstip en waar het licht op valt. De schaduw op de muur staat er met opzet: die geeft de kamer diepte zonder dat jij de kamer hoeft te beschrijven.

Ten voeten uit in een omgeving.
“A man in a grey wool coat standing on a wet railway platform at dusk, overhead sodium lamps and their reflections in the puddles, full body, slight low angle, 35mm lens, cool blue shadows against warm lamp light, fine rain, photographic”

Ten voeten uit is lastiger dan een portret: hoe verder de camera achteruit gaat, hoe meer beeld het model moet verzinnen. De remedie is je woorden aan de omgeving besteden in plaats van aan de persoon. Twee genoemde lichtbronnen die elkaar tegenspreken, warme lampen tegen een blauwe schemering, doen meer dan nog een zin over de jas.

Product op een vlak.
“A matte ceramic coffee cup on a dark walnut table, single soft window light from the right, long soft shadow falling left, one highlight along the rim, close three-quarter view, 50mm lens, shallow depth of field, dark neutral background”

Productbeelden staan of vallen met de schaduw. Eén bron, één richting, en expliciet waar de schaduw heen valt. Alleen “studiobelichting” levert je een plat object dat in grijs zweeft.

Landschap.
“A narrow alpine lake at first light, mist sitting on the surface, dark pine slopes on both sides, one snow ridge catching pink sun at the top, wide shot from the shoreline, deep focus, cool blues with a single warm accent, photographic”

Een landschap wil schaal, een tijdstip en één ding om naar te kijken. De belichte bergkam is dat ding. Zonder dat krijg je een nette ansichtkaart die je meteen vergeet.

Een startbeeld voor video.
“A young woman with short dark hair leaning on a balcony railing at night, city lights out of focus behind her, warm light on her face from an open door to her left, waist-up, 50mm lens, she is still and looking off camera, photographic”

Deze is geschreven om daarna geanimeerd te worden, en dat verandert twee dingen. Het onderwerp is bewust in rust: een stilstaand beeld dat er al middenin een beweging uitziet, geeft het videomodel niets om naartoe te bewegen. En de achtergrond is onscherp, wat verhult dat drift juist daar het eerst zichtbaar wordt. Plak dit in het Foto-tabblad en neem het resultaat mee naar Video, waar je alleen nog de beweging beschrijft, zoals de gids voor videoprompts uitlegt.

Een stijl vervangt vocabulaire, hij komt er niet bij

Alle vijf prompts hierboven eindigen op “photographic”, en juist dat ene woord vervangen is de goedkoopste wijziging die er is. Maar een stijl is geen filter dat je erbovenop schroeft. Hij brengt zijn eigen natuurkunde mee, en onderdelen uit de oude wereld gaan ertegenin.

• Film noir:“high contrast black and white, hard key light through window blinds, deep black shadows, 1940s”
• Olieverf:“oil on canvas, visible brushwork, warm earth palette, canvas texture”
• Modereportage:“editorial fashion photograph, single hard strobe, clean seamless backdrop, high key”
• 3D-render:“3D render, soft global illumination, subsurface scattering on the skin, clean studio backdrop”
• Neonnacht:“neon-lit street at night, magenta and cyan practical lights, wet asphalt reflections, atmospheric haze”

Let op dat “85mm lens, shallow depth of field” niets te zoeken heeft in de olieverfprompt. Een schilderij heeft geen lens. Laten staan maakt het doek niet filmisch, het laat het model twijfelen tussen twee beelden. Wissel je van stijl, schrap dan de onderdelen die bij de oude hoorden.

Het is netjes gerenderd en toch saai

Dit is het meest voorkomende geval, en het is geen weigering en geen fout. Er ontbreekt iets in plaats van dat er iets stuk is, en elk symptoom wijst een specifiek ontbrekend onderdeel aan.

• Vlak. Geen lichtrichting genoemd. Zeg waar het vandaan komt en wat het met de schaduwen doet.
• Modderige kleur. Te veel tinten die concurreren. Noem een palet van twee of drie en laat er één winnen.
• Plastic huid.Dat is de standaard retouche. Vraag de textuur terug: “visible skin texture, fine pores, unretouched”.
• Stijve pose. Je beschreef een toestand, geen handeling. Geef de persoon iets om met de handen te doen en een been om op te leunen.
• Rommelig beeld. Geen kadrering. Kies close, tot het middel, ten voeten uit of wijd, en schrijf het op.

Verander er één tegelijk. Twee aanpassingen tegelijk en je weet niet welke hielp, en precies daarom is een personage consistent houden een discipline en geen trucje.

Schrijf ze in het Engels

Je prompt gaat precies zo naar de renderer als jij hem typte. Onderweg vertaalt niets hem, en deze modellen zijn overwegend op Engelse bijschriften getraind, dus in het Engels begrijpen ze de meeste details. Je eigen aantekeningen mag je in elke taal maken, maar houd de prompt zelf Engels en je krijgt voor dezelfde coins een trouwer resultaat.

Twee gewoontes komen mee uit alles wat we eerder schreven en verdienen elk één regel: noem nooit iets wat je niet wilt zien, want noemen is precies hoe het getekend wordt; en kwaliteitswoorden als “8k masterpiece” zijn ruis die niets koopt. Beide staan uitgebreid in de algemene gids en, voor scènes voor volwassenen, in het 18+-stuk.

Een Standard-beeld kost 40 coins, hoge kwaliteit 60, en een mislukte generatie geeft je coins automatisch terug. Pak een willekeurige prompt hierboven, plak hem in Fellowi Images, verander één onderdeel en draai hem opnieuw. Die lus is het hele vak.