Scenorys AI do filmu krótkometrażowego: od strony scenariusza do ruchomych kadrów

Scenorys to obietnica składana całej ekipie: to kręcimy, w tej kolejności, w takim kadrze. Reżyserzy, którzy nie umieją rysować, zawsze radzili sobie jakoś inaczej: patyczakami, zdjęciami znajomych ustawionych w kuchni albo rysownikiem scenorysów, na którego budżet nie bardzo starczał. Generator obrazów daje czwartą możliwość. Te materiały przechodzą ją na jednym przykładzie ćwiczeniowym: od synopsis do listy ujęć, do kadrów w Fellowi Images i do kilku klipów testowych w Fellowi Video. To porządek pracy w preprodukcji, nie sposób na zrobienie filmu.

Przykład ćwiczeniowy: „Ostatni tramwaj”

Poniższy film jest wymyślony na potrzeby tych materiałów; to nie jest prawdziwa produkcja. Trwa około trzech minut i ma dwie postacie.

Mira, motornicza tuż przed sześćdziesiątką, prowadzi ostatni nocny tramwaj przez mokre miasto. Jedyny pasażer, mężczyzna po dwudziestce, śpi przy oknie, obok niego leży paczka owinięta szarym papierem. Na swoim przystanku budzi się, w pośpiechu wysiada i zostawia paczkę. Mira widzi to w lusterku. Ma rozkład jazdy. Zatrzymuje tramwaj, bierze paczkę i biegnie za nim w deszcz; tramwaj czeka za nią, oświetlony i pusty.

Jeden akapit wystarczy. Zapisuje się go po to, żeby każde ujęcie na liście musiało zasłużyć na swoje miejsce właśnie wobec niego.

Od synopsis do listy ujęć

Przed jakimkolwiek promptem rozbij historię na ujęcia. Przy każdym zapisz trzy rzeczy: numer, plan i co kadr musi pokazać. Najważniejsza jest ostatnia kolumna: to lista kontrolna, z którą porównasz każdy wygenerowany kadr.

• 1. Plan ogólny, plener. Tramwaj sam na mokrej ulicy nocą, pod pomarańczowymi latarniami. Musi pokazać: porę i pustkę.
• 2. Półzbliżenie, kabina. Mira w świetle deski rozdzielczej. Musi pokazać: jej twarz, siwy warkocz, pomarańczową kamizelkę odblaskową; zmęczenie, nie smutek.
• 3. Plan ogólny, wnętrze wagonu, od tyłu. Puste siedzenia, jeden mężczyzna śpi przy oknie. Musi pokazać: paczkę na siedzeniu obok niego.
• 4. Insert, zbliżenie. Paczka: szary papier i sznurek. Musi pokazać: że jest dla kogoś ważna (staranne opakowanie, nie śmieć).
• 5. Zza ramienia, kabina. Lusterko Miry. Musi pokazać: mężczyznę wysiadającego z tramwaju, paczkę wciąż na siedzeniu.
• 6. Plan ogólny, żabia perspektywa, plener. Przystanek. Musi pokazać: mężczyznę odchodzącego w deszcz, drzwi tramwaju wciąż otwarte.
• 7. Plan średni, wnętrze wagonu. Mira stoi z paczką w dłoniach. Musi pokazać: decyzję.
• 8. Plan ogólny, z góry, plener. Ulica. Musi pokazać: biegnącą Mirę, za nią czekający oświetlony pusty tramwaj.
• 9. Ujęcie dwóch postaci, plener. Mężczyzna się odwraca, paczka między nimi. Musi pokazać: obie twarze.

Dziewięć ujęć na trzy minuty to szkic, a nie scenopis, i to właściwy rozmiar na pierwszy scenorys. Jeśli chcesz zobaczyć, jak podobna lista działa przy serii zdjęć zamiast filmu, wpis o planowaniu serii obrazów podchodzi do tego z drugiej strony.

Proporcje kadru wybierz raz, dla całego scenorysu

Zdecyduj o kadrze, zanim cokolwiek wygenerujesz, i nie zmieniaj go od ujęcia do ujęcia. Scenorys, w którym mieszają się kadry panoramiczne i kwadratowe, nic nie mówi ekipie o kompozycji. Dla filmu na ekran festiwalowy typowym wyborem jest 16:9; dla pionowego filmu na telefon 9:16. Pełna lista i do czego pasuje każda proporcja są w przewodniku po proporcjach kadru.

Jest tu jedna pułapka: przy proporcjach ustawionych na Auto generacja z obrazami referencyjnymi bierze kadr z pierwszej referencji. Jeśli ta referencja to pionowy portret twojej bohaterki, panoramiczny scenorys po cichu wyjdzie pionowy. Dlatego w scenorysie wybierz proporcje wprost i ich nie ruszaj. Po stronie wideo działa to potem na twoją korzyść: na Auto Fellowi Video zachowuje kadrowanie obrazu startowego, więc kadr 16:9 staje się klipem 16:9.

Ustal bohaterkę przed pierwszym kadrem

Mira pojawia się w pięciu z dziewięciu ujęć, a scenorys, w którym wygląda jak pięć różnych kobiet, jest gorszy niż patyczaki. Dlatego pierwszy obraz, który robisz, to nie ujęcie 1. To prosta referencja postaci: Mira przodem do kamery, neutralne światło, gładkie tło, a wszystko, co scenariusz o niej ustala, wypisane słowami (wiek, siwy warkocz, pomarańczowa kamizelka, ciemna kurtka służbowa pod spodem).

Potem w każdym ujęciu, w którym występuje:

• Dołącz ten obraz jako referencję (pobierz go z historii, a potem prześlij jako referencję). Generacja z referencjami działa na modelu do edycji, który zaczyna od niej, a nie od zera.
• Wklejaj ten sam opis Miry do każdego promptu, słowo w słowo. Gdy referencja i tekst ciągną w tę samą stronę, wygląd trzyma się lepiej niż przy jednym z nich.
• Porównuj kadr z referencją, nie z pamięcią. Twarze zwykle się trzymają; warkocz, kamizelka i dłonie to miejsca, gdzie rozjazd widać najpierw.

Najtańsza rodzina modeli nie przyjmuje referencji, a każda referencja podnosi cenę (jedno i drugie na stronie produktu), więc warto wiedzieć, które ujęcia naprawdę jej potrzebują. W ujęciach 1 i 4 nie ma ludzi; można je naszkicować zupełnie bez referencji. Jak dołączać własne obrazy, opisuje przewodnik po obrazach referencyjnych. Jeśli chcesz użyć twarzy prawdziwego aktora, potrzebujesz jego zgody przed przesłaniem.

Generowanie kadrów

Każdy prompt buduj prosto z jego wiersza na liście: najpierw plan, potem kto i gdzie, potem światło, potem „musi pokazać”. Ujęcie 6 wygląda wtedy mniej więcej tak: „Plan ogólny z żabiej perspektywy, przystanek tramwajowy nocą w ulewnym deszczu. Młody mężczyzna w ciemnym płaszczu odchodzi od kamery. Za nim otwarte drzwi tramwaju, jasno oświetlone wnętrze. Pomarańczowe latarnie, mokry asfalt odbija światło.”

Na końcu każdego promptu dodaj jedną stałą linijkę stylu i nie zmieniaj jej w trakcie: na przykład „kadr filmowy, stonowane kolory, delikatne ziarno filmu” albo „szkic scenorysu ołówkiem”, jeśli wolisz, żeby wyglądał na rysowany. Scenorys, w którym wszystkie kadry wyglądają tak samo, czyta się jak jeden film; taki, w którym styl wędruje, jak kolaż nastrojów.

Przełącznik Enhance prompt qualityprzepisuje prompt na pełniejszy za niewielką dopłatą. Przy kadrze nastrojowym to może pomóc; w scenorysie czytaj wynik przez kolumnę „musi pokazać”, bo bogatszy prompt może też dodać coś, o co ujęcie nie prosiło. Zrób po kilka wersji każdego ujęcia, zostaw tę, która pokazuje to, co jest na liście, i idź dalej. Szlifowanie kadru 3, kiedy kadrów od 4 do 9 jeszcze nie ma, to klasyczny sposób, żeby scenorys nigdy nie powstał.

Kluczowe kadry jako klipy testowe

Nie każdy kadr musi się ruszać. Ożywiaj te, w których otwartym pytaniem jest właśnie ruch: w „Ostatnim tramwaju” to ujęcie 6 (jak długo trwa odejście na ekranie?) i ujęcie 8 (czy plan z góry robi z biegu coś rozpaczliwego, czy coś małego?).

• Każdy gotowy obraz w historii ma przycisk Animate this photo. Otwiera on Fellowi Video z tym kadrem jako obrazem startowym, a sam kadr startowy jest bezpłatny.
• Opisuj ruch i kamerę, a nie jeszcze raz scenę: scena jest już w obrazie. „Mężczyzna powoli odchodzi w deszcz, kamera stoi nieruchomo” to pełny prompt. Więcej w przewodniku po promptach wideo.
• Do testu weź szybszy wariant turbo, najkrótszy czas trwania i skromną rozdzielczość. Sprawdzasz tempo, nie jakość obrazu. Opcje i ich koszt są na stronie produktu, a sam nawyk opisuje wpis najpierw tani szkic.
• Opcjonalny kadr końcowy (tylko image-to-video) sprawia, że klip przechodzi między dwoma nieruchomymi obrazami, na przykład od ujęcia 7 do 8. Dodaje do ceny stawkę za referencję; używaj go, gdy testujesz samo przejście.
• Dźwięk jest domyślnie wyłączony i kosztuje dodatkowo, raz na klip. Przy teście tempa zostaw go wyłączonego; kiedy warto go włączyć, wyjaśnia wpis o wideo z dźwiękiem.

Renderowanie klipu trwa kilka minut, więc ustaw w kolejce dwa lub trzy potrzebne i wróć w tym czasie do scenorysu. Jeśli generacja się nie powiedzie, monety wracają. Dlaczego zaczynać od własnego kadru, a nie od samego tekstu, omawia wpis text-to-video czy image-to-video; przy scenorysie odpowiedź jest prosta, bo kadr to właśnie to, na co już się umówiliście.

Czego scenorys nie potrafi

• Dokładnej ciągłości. Każdy kadr to nowy obraz. Sznurek na paczce, pas na kamizelce Miry, która ręka co trzyma: to wszystko ma tendencję do rozjeżdżania się między kadrami, nawet z referencją. W scenorysie to do przyjęcia; na planie to praca sekretarki planu.
• Czytelnego tekstu. Szyldy, tablica kierunkowa tramwaju, nazwisko na paczce: modele obrazów są zawodne przy napisach. Nie wpisuj tekstu w prompt, zapisz go na marginesie.
• Danych dla kamery. Kadr, który wygląda na szeroki kąt, nie mówi operatorowi nic o prawdziwym obiektywie, odległości ani wysokości. To decyzje na zdjęcia.
• Montażu i dźwięku. W produkcie nie ma osi czasu ani udźwiękowienia. Klipy testowe to krótkie klipy, a nie montaż; nie da się z nich ocenić rytmu całego filmu.
• Zastąpienia zdjęć. Żaden wygenerowany kadr nie zastąpi gry aktorki, prawdziwej lokacji w prawdziwym deszczu ani ekipy, która znajdzie lepsze ujęcie niż to w scenorysie.

Kilka rzeczy z naszego regulaminu, które warto znać, zanim pokażesz scenorys dalej. Użytek komercyjny jest dozwolony, ale bez wyłączności (inny użytkownik może dostać podobny kadr), a wynik pracy maszyny może nie podlegać ochronie prawa autorskiego; szczegóły są we wpisie do kogo należą obrazy z AI. Przesłane pliki trafiają do zewnętrznego dostawcy, który je przetwarza, więc nie umieszczaj w referencjach niczego prywatnego. A wygenerowane pliki są usuwane po okresie przechowywania, więc pobierz scenorys i klipy testowe, które chcesz zachować. Jeśli wolisz przeczytać, jak jedna osoba naprawdę przeprowadziła krótkie wideo od pomysłu do gotowego pliku, razem z monetami, to jest dziennik od początku do końca.