Style sztuki AI NSFW: przewodnik od fotorealizmu po pin-up

Prawie wszystkie porady o obrazach AI dla dorosłych dotyczą tematu: kto jest w kadrze, w co jest ubrany, co robi światło. O samym wyglądzie pisze się dużo mniej, choć zapada on wcześniej niż cała reszta. Ta sama kobieta na jedwabnej pościeli to inny obraz jako fotografia, studium olejne, kadr z anime z cel shadingiem albo pin-up z lat 50., i każdy z nich potrzebuje własnych słów.

To przewodnik po pięciu stylach, które dobrze sprawdzają się w obrazach z pełnoletnimi postaciami: do czego każdy się nadaje, jakie słownictwo przyciąga do niego model, po jednym przykładzie promptu i to, jak styl zwykle się sypie. Przykłady są sugestywne, a nie dosłowne, bo chodzi o formułę stylu, nie o scenę. Wszystkie postacie są dorosłe, a w kilku przykładach prompt mówi to wprost. Warto przejąć ten nawyk. Przykłady zostawiliśmy po angielsku, w formie gotowej do skopiowania.

Najpierw wybierz styl

Słowo stylu to nie lakier nakładany na koniec. Zmienia sposób, w jaki model czyta każde inne słowo promptu: „miękkie światło” na fotografii oznacza gładkie przejście tonalne na skórze, w akwareli blady laserunek, a w anime jedną ostrą krawędź cienia. Dlatego stawiaj styl na początku, nazywaj go dwoma lub trzema konkretnymi terminami zamiast jednym mglistym, a dopiero potem pisz scenę tak, jak do niego pasuje.

Fotorealizm

Do czego się nadaje: najbardziej bezpośredni wygląd, ten, który większość ludzi ma na myśli domyślnie. Buduar, okno hotelowe nocą, prysznic z zaparowaną szybą. To także najmniej wyrozumiały styl, bo każdy jest ekspertem od tego, jak naprawdę wyglądają skóra i światło.

Słownictwo: mów jak fotograf. Ogniskowa (35mm, portretowy obiektyw 85mm), przysłona (mała głębia ostrości, f/1.8), jedno prawdziwe źródło światła z kierunkiem (późne światło z okna po lewej, jedna lampka nocna) i słowa o powierzchni: widoczna faktura skóry, drobne pory, bez retuszu, lekkie ziarno filmu.

Przykład:„boudoir photograph of a woman in her thirties lying on silk sheets in black lace lingerie, bare back to the camera, looking over her shoulder, warm bedside lamp from the right, 85mm lens, shallow depth of field, visible skin texture, slight film grain”.

Jak zawodzi: plastikowa skóra i światło znikąd. Model celuje w średnią ogromnej liczby retuszowanych zdjęć, a ta średnia nie ma porów i ma miękkie cienie we wszystkich kierunkach naraz. Pełna lista zdradliwych oznak i formuła na każdą jest w tekście dlaczego obrazy AI wyglądają jak AI.

Anime i manga

Do czego się nadaje: do postaci, a nie ludzi. Wymyślone sylwetki o niemożliwych kolorach włosów, stroje fantasy, sceny, które na zdjęciu wyglądałyby na ustawione. Płaski styl jest też łaskawszy dla anatomii niż fotorealizm, bo jest mniej powierzchni, na której coś może pójść źle.

Słownictwo: nazywaj sposób renderowania, nie gatunek. Cel shading, czysta wyrazista linia, płaskie wypełnienia kolorem, ostre krawędzie cieni, ograniczona paleta. Dla mangi: czarno-biały tusz, rastry, mocne plamy czerni. Pomaga epoka (OVA z lat 90., ziarno filmu); nazwa franczyzy prawie nigdy.

I podaj wiek. Anime z konwencji rysuje dorosłych drobnych i młodzieńczych, więc w samym prompcie opisz postać jako dorosłą, z dorosłymi proporcjami i w dorosłym otoczeniu. Wszystko, co seksualne i dotyczy osoby niepełnoletniej albo postaci przedstawionej jako niepełnoletnia wiekiem, ciałem lub ujęciem, jest odrzucane w każdym planie i w każdym stylu, i żadne sformułowanie tego nie zmieni.

Przykład:„anime illustration, cel shading, clean bold linework, an adult woman in her late twenties with long silver hair, tall, sitting on the edge of a bed in a silk robe slipping off one shoulder, city lights through the window, limited palette of blue and amber”.

Jak zawodzi:papka. Napisz samo „anime”, a model uśredni dekady stylów z malarstwem i wynik wróci miękki i przerysowany. Dłuższa wersja jest w tekście o generowaniu postaci w stylu anime.

Malarskie: olej, akwarela, tusz

Do czego się nadaje: to najstarsza tradycja erotyczna, jaka istnieje. Za leżącą postacią stoją wieki malarstwa olejnego, a malowany akt czyta się jako sztukę, zanim przeczyta się go jako cokolwiek innego. Swobodny pędzel ukrywa też drobne błędy w dłoniach i anatomii, które zdjęcie by obnażyło, więc to najbardziej wyrozumiały styl na liście.

Słownictwo: nazywaj technikę i ślad, jaki zostawia. Olej: olej na płótnie, widoczne pociągnięcia pędzla, impast, światłocień, ciepłe cienie w kolorze umbry. Akwarela: laserunki mokre na mokrym, miękko rozlewające się krawędzie, faktura papieru, dużo nietkniętej bieli. Tusz: piórko i tusz, kreskowanie krzyżowe, tusz kładziony pędzlem z suchą krawędzią, jeden laserunek koloru.

Przykład:„oil painting on canvas, figure study of a woman reclining on a draped chaise, bare shoulders, a sheet across her hips, single window light, chiaroscuro, visible brushstrokes, warm umber and ochre palette”.

Jak zawodzi:technika zsuwa się z powrotem w fotografię. Najpierw cierpią twarze: fotograficzna twarz na malowanym ciele, bo model uczył się twarzy głównie ze zdjęć. Nazwij pędzel także dla twarzy, nie tylko dla całego obrazu: „her face painted in the same loose strokes”.

Render 3D i stylizowana grafika CG

Do czego się nadaje: do dopracowanego wyglądu cinematica z gry albo filmu animowanego. Postacie fantasy, zbroje science fiction, stylizowane proporcje gdzieś między kreskówką a człowiekiem. Widać wyraźnie, że to nie jest prawdziwa osoba, i niektórzy chcą właśnie tego.

Słownictwo: mów o silniku renderującym, nie o aparacie. Render 3D, rozpraszanie podpowierzchniowe na skórze (subsurface scattering), oświetlenie globalne, miękkie światło studyjne, światło konturowe, stylizowane proporcje, render glinowy, cinematic z gry.

Przykład:„stylised 3D render, an adult elf woman in ornate silver armour with a bare midriff, leaning against a stone archway, rim light, soft global illumination, subsurface scattering on skin, game cinematic look”.

Jak zawodzi: niepokojący środek. Poproś o render 3D z realistyczną skórą, a dostaniesz postać zbyt gładką na zdjęcie i zbyt prawdziwą na kreskówkę, a cały obraz zrobi się woskowy. Wybierz jeden koniec: stylizowane proporcje i czyste materiały albo fotografię.

Film vintage i glamour pin-up

Do czego się nadaje: do glamouru, który z założenia ma być sugestywny. Pin-up z połowy wieku, miękko ostrzona sesja magazynowa z lat 70., polaroid na podłodze sypialni. Ponieważ sama epoka mówi już o zmysłowości, takie obrazy zwykle potrzebują w prompcie mniej, a nie więcej.

Słownictwo: dekada i technika. W ilustracji: pin-up z lat 50., gwasz, rozjaśnienia aerografem. W fotografii: film 35mm, nasycone kolory slajdu, miękka ostrość, prześwietlenia, wyblakły polaroid, halacja wokół świateł. Epokę najlepiej sprzedaje garderoba: pończochy z podwiązkami, majtki z wysokim stanem, satynowa halka.

Przykład:„1950s pin-up illustration, gouache, a smiling woman in her thirties in a satin slip and stockings, perched on a vanity stool, glancing back over her shoulder, pastel pink background, airbrushed highlights”.

Jak zawodzi: współczesne zdjęcie pod starym filtrem. Samo ziarno nie czyni obrazu vintage; dzisiejszy makijaż, fryzura i kadrowanie jak z telefonu od razu go zdradzają. Opisuj epokę, nie tylko fakturę.

Który model studia pasuje do którego wyglądu

Lista „Model” w studiu obrazów nie wybiera stylu. Jej trzy pozycje różnią się rozmiarem i opcjami, jak wyjaśnia tekst trzy modele w jednym studiu, i to właśnie decyduje o dopasowaniu:

• Fotorealizm i film vintage: pełny model, w High, gdy obraz jest ważny. Pory, ziarno i halacja to drobne szczegóły, a drobne szczegóły kupuje się właśnie dodatkowymi pikselami.
• Anime, tusz i 3D: zwykle wystarczy model mini. Płaskie wypełnienia i czyste linie trzymają się w mniejszym rozmiarze, a monety starczają na dłużej, gdy dopracowujesz styl.
• Próba stylu: model budżetowy. Mały obraz w zupełności wystarczy, żeby sprawdzić, czy formuła stylu jest czytana tak, jak chciałeś, zanim wydasz więcej na ten, który zostawisz.
• Jeden styl w całej serii: model mini albo pełny, bo tylko one przyjmują obrazy referencyjne i ulepszanie promptu.

Style ulepszania promptu

Zaznacz „Popraw jakość promptu”, a pojawi się drugie pole, Styl, z sześcioma pozycjami: Domyślny, Artystyczny, Fotograficzny, Techniczny, Anime i Realistyczny. Ulepszanie przepisuje prompt na dłuższy i bardziej szczegółowy, zanim obraz zostanie narysowany, a styl nadaje kierunek temu przepisaniu. Kosztuje niewielką dopłatę, podaną na stronie produktu, a model budżetowy go nie oferuje.

Pary są w większości takie, jak podpowiadają nazwy: Fotograficzny albo Realistyczny za fotorealistycznym promptem, Anime za promptem anime, Artystyczny za olejem, akwarelą, tuszem albo ilustracją pin-up. Nie ma pozycji dla 3D ani dla filmu vintage, więc tam cały ciężar niesie twoja własna formuła stylu; porównaj Domyślny i Techniczny na tym samym prompcie i zostaw ten, który bardziej ci odpowiada.

Jedno ostrzeżenie. Przepisanie to przepisanie: zastępuje twoje słowa własnymi, a starannie dobrane wyrażenie w rodzaju „hard shadow edges” może go nie przetrwać. Jeśli styl jest sednem obrazu, a twoja formuła już działa, zostaw ulepszanie wyłączone, jak radzi też podpowiedź w samym studiu.

Jeden styl w całej serii

Jeden dobry obraz to nic trudnego. Dziesięć, które wyglądają jak dzieło jednego artysty, to ta trudna część, i wszystko sprowadza się do trzech nawyków.

• Zamroź formułę stylu.Napisz ją raz, postaw na początku i powtarzaj słowo w słowo. Każdy obraz w historii studia ma przycisk ponownego użycia (jego podpowiedź brzmi „Użyj tego promptu”), najszybszy sposób, by zacząć kolejny dokładnie od tego samego tekstu.
• Dołącz najlepszy obraz jako referencję.Referencja przenosi wygląd, nie tylko twarz: paletę, linię, pędzel, ziarno. Zapisz wynik, do którego chcesz nawiązać, i dołącz go przez „Prześlij własne”; ile referencji przyjmuje jedna generacja, podaje strona produktu. Z dołączoną referencją opisuj zmianę, a nie styl, bo obraz już go pokazuje.
• Zmieniaj jedną rzecz naraz. Zostaw otoczenie i zmień pozę albo odwrotnie. Dla twarzy metoda jest rozpisana w tekście jak utrzymać spójną pełnoletnią postać, a dla stylu działa tak samo.

Czego słowo stylu nie potrafi

Nie zatrzyma dryfu. Dwie generacje z tego samego promptu to dwie osobne próbki, a im mglistsze słowo stylu, tym dalej od siebie lądują; referencja zmniejsza różnicę, ale jej nie zamyka. Mieszanie stylów psuje oba: „anime, photorealistic” daje rysowaną twarz na sfotografowanej skórze, a „oil painting, 3D render” nie daje ani jednego, ani drugiego. Jeśli chcesz hybrydy, weź jeden styl jako bazę i pożycz z innego jeden element, na przykład ziarno filmu na ilustracji.

Nie naprawi też anatomii: malarskie wykończenie ukrywa złą dłoń, ale jej nie poprawia. I żaden styl nie zmienia tego, co dozwolone. Tylko dorośli i tylko za zgodą, na zdjęciu tak samo jak w akwareli.

Najszybciej poznasz wszystkie pięć, porównując je obok siebie. Otwórz studio, zostaw jedną scenę i pięć razy zmień tylko formułę stylu. Nieudana generacja automatycznie zwraca monety, więc eksperyment kosztuje cię tylko te obrazy, które wrócą.