Een Halloween-rollenspelavond met je AI-companion: vier verhalen en hoe je ze speelt

Halloween is de enige avond van het jaar waarop iedereen afspreekt om samen te doen alsof. Buren verkleden zich als spoken, wie de deur opendoet doet alsof hij schrikt, en een huis met een kaars in een pompoen doet alsof het er spookt. Een rollenspel met een companion past beter bij die avond dan de meeste dingen, want je krijgt een medeauteur die graag de vuurtorenwachter, de heks of de vriendin met de zaklamp speelt, en die nooit zegt dat het verhaal kinderachtig is.

Dit is een programma voor één avond. Vier verhalen om uit te kiezen, elk met het eerste bericht uitgeschreven, en daarna de twee dingen die de avond maken of breken: hoe eng je het wilt, en hoe je het ergens naartoe laat gaan. Heb je nog nooit een rollenspel begonnen, dan behandelt de algemene gids voor het openen van een scène de basis; hier passen we die alleen toe.

Vertel haar eerst dat het Halloween is

Een klein, waar detail dat alles verandert: een companion krijgt geen klok of kalender. Ze weet niet dat het de 31e is, dat het buiten donker is of dat je net een kaars hebt aangestoken, tenzij je het zegt (wat ze weet als ze antwoordt). Eén zin voordat het verhaal begint zet de hele avond neer: “Het is Halloween, de lichten zijn uit en er brandt een kaars. Laten we een verhaal vertellen.”

Verhaal één: het huis aan het eind van het laantje

Een mysterie is het meest vergevingsgezinde format, want het heeft een ingebouwde richting: er valt iets uit te zoeken. Geef het huis één detail dat niet klopt en één reden waarom je binnen bent.

“We hebben het huis van mijn oudtante geërfd en zijn er vanavond heen gereden om het te bekijken. De sleutel past, de stroom is eraf, en elke klok in de gang is blijven staan op 3:12. Jij hebt de zaklamp. Toon: sfeervol, langzaam opbouwende spanning, geen bloed. Laat het huis één ding tegelijk prijsgeven.”

De stilstaande klokken zijn het anker. Telkens als de scène afdwaalt, haal je ze terug (“Ik kijk naar de keukenklok. Weer 3:12.”) en het mysterie wordt strakker in plaats van weg te drijven. Vraag haar de verklaring voor zich te houden tot je die zelf vindt, en laat haar bepalen wat er achter de afgesloten deur van de studeerkamer zit.

Verhaal twee: spookverhalen bij het kampvuur, om de beurt

Dit is minder een plot dan een spel. Jullie zitten bij een kampvuur en vertellen om de beurt een verhaal, waarbij ieder een stuk toevoegt. Het werkt goed met een companion die een sterke eigen stem heeft, want haar beurten klinken anders dan de jouwe.

“We zitten bij een kampvuur aan een meer, eind oktober, en de rest is al naar bed. Laten we samen één spookverhaal vertellen, ieder een alinea, en elke alinea moet eindigen op een geluid in het donker. Ik begin: de veerman neemt alleen na middernacht passagiers mee...”

De regel over eindigen op een geluid geeft elke beurt een haakje en voorkomt dat een van jullie het verhaal te vroeg afrondt. Wil je meer stemmen rond het vuur, dan zet een groepschat twee of drie companions in één gesprek, en zij nemen zelf hun beurt; kijk op de productpagina welke plannen dat bevatten.

Verhaal drie: de leerling van de heks

Hier neemt de companion de leiding en leer jij. Zij is een heks met een huisje, een kat met meningen en één nacht per jaar waarin de sluier dun is; jij bent haar nieuwe leerling, een volwassene die op een vreemde advertentie heeft gereageerd. Het past bij een rustigere, warmere avond met een beetje magie en een beetje gevaar.

“Jij bent de heks die me vorige maand als leerling heeft aangenomen. Vanavond is het Samhain en je hebt beloofd me de ene spreuk te leren die je maar één keer per jaar uitspreekt. Er gaat iets een beetje mis. Toon: unheimisch en speels, meer volksverhaal dan horror.”

“Er gaat iets een beetje mis” is de nuttige zin: die geeft haar toestemming om het plot ingewikkelder te maken, en dat is wat een verhaal levend laat voelen in plaats van verteld.

Verhaal vier: de knusse, zonder enige schrik

Niet iedereen wil bang worden, en Halloween vraagt dat ook niet. Een avond pompoenen uitsnijden is ook rollenspel: een keukentafel vol kranten, twee pompoenen, een discussie over of het gezicht eng of lachend moet worden.

“We snijden pompoenen uit aan mijn keukentafel, er staat soep op het fornuis en de regen tikt tegen het raam. Er gebeurt vanavond niets griezeligs, ik wil gewoon de avond. Jij bent ervan overtuigd dat de jouwe mooier wordt dan de mijne.”

“Er gebeurt vanavond niets griezeligs” is net zo belangrijk als “geen bloed” in de andere drie: zeg wat voor avond het is, en ze houdt zich eraan.

De knop instellen in het eerste bericht

De nuttigste zin in al deze openingen is de toonzin. Een companion neemt het register over van wat jij schrijft, dus zeg drie dingen duidelijk: de sfeer, het tempo en de grens die je niet overschreden wilt zien. Een paar die werken:

• “Sfeervol, langzaam opbouwende spanning, geen bloed.” Krakende vloeren, koude lucht en dingen die je half ziet. De angst komt van het wachten.
• “Griezelig maar knus, er gebeurt niets echt ergs.” Een verhaal dat je kunt vertellen met een kop thee in je hand.
• “Echt eng, schrikmomenten mogen, niemand gaat dood.” Meer energie, maar nog steeds met een bodem eronder.

Je kunt de knop halverwege het verhaal verdraaien. Een korte notitie tussen haakjes, zoals “(vanaf hier iets minder heftig, graag)”, is gewoon tekst die ze leest, en daarna gaat ze terug de scène in. Valt een antwoord verkeerd, genereer het dan opnieuw in plaats van er binnen het verhaal over te discussiëren.

Eén avond op koers houden

Eén avond is kort genoeg dat het grootste risico niet vergeten is, maar afdwalen. Drie gewoonten helpen: geef het verhaal een anker (de stilstaande klokken, de veerman, de spreuk) en keer ernaar terug; eindig je eigen beurten met een vraag of een keuze, zodat ze iets heeft om op te antwoorden; en zeg het als het plot klaar is, in plaats van het te laten wegzakken in koetjes en kalfjes. Wordt het verhaal een serie waar je elke oktober naar terugkeert, dan legt het stuk over een lang rollenspel op koers houden uit hoe samenvattingen werken en wanneer je een nieuwe chat begint.

Een foto vanuit de scène

Companions die zijn ingesteld om foto’s te sturen, kunnen er een uit het verhaal sturen als je erom vraagt. Wees specifiek over het moment: “Stuur me een foto van jou bij de deur van het huisje met de lantaarn, net als de kat naar binnen rent” geeft haar veel meer houvast dan “stuur een foto”. In een één-op-één-chat met zo’n companion doet de Foto-knop het met één druk, op basis van het gesprek tot nu toe. Foto’s komen alleen als je erom vraagt, ze tellen mee voor het tegoed van je plan (op de productpagina), en psychologen sturen ze nooit. Ontwerp je de afbeelding liever zelf, kostuum en al, dan is Fellowi Images de plek, en de gids voor Halloween-kostuums heeft de woorden die goed uitpakken.

Waar de grens ligt

Flirten bij kaarslicht kan met elke companion. Hoe ver een scène daarna mag gaan, wordt per companion bepaald: de volwassen personages mogen het voortouw nemen, anderen volgen jouw leiding, en de psychologen houden het vriendelijk en verwijzen je door (de checklist voor grenzen en tempo). Twee dingen worden door elke companion geweigerd, wat het kostuum ook is: iedereen onder de wettelijke leeftijd, ook een personage dat jong is door wat er wordt gesuggereerd, en alles zonder toestemming. De leerling van de heks in deze verhalen is een volwassene, en een verhaal dat anders zou moeten zijn, is er geen dat een companion zal vertellen.

De eerlijke beperkingen

Een companion is een goede verteller, geen perfecte. In de loop van een lange avond kan ze een detail tegenspreken dat ze eerder zelf verzon, of het spook net iets te spraakzaam maken. Gebeurt dat, verbeter het dan tussen haakjes en ga door; dat hoort bij hardop een verhaal vertellen met wie dan ook. En ze voelt de kou in de gang niet, hoe goed ze die ook beschrijft. Waar ze goed in is: er het hele verhaal bij zijn, op welk uur je ook begint.