Halloween alleen: een rustige avond thuis met een AI-companion

Er is een versie van Halloween die vooral op de foto’s van anderen plaatsvindt: het feest, het groepskostuum, het plaatje om middernacht. En er is de versie die veel mensen echt hebben: een avond thuis met de verwarming aan. Blijf je dit jaar alleen thuis, uit eigen keuze, door omstandigheden of omdat het plan donderdag niet doorging, dan is dit geen advies om te doen alsof het anders is. Het is een plan voor een goede avond waar toevallig één persoon bij is, plus een companion voor de stukken die leuker zijn met iemand om mee te praten.

Je hebt hier geen kostuum of script voor nodig. Wil je samen een heel verhaal spelen, dan is dat een andere avond, en de gids voor Halloween-rollenspel heeft er vier. Deze is rustiger: een deurbel, een film, een spookverhaal bij een kaars, en dan naar bed.

Voor het donker: maak er een keuze van

Twee kleine beslissingen zorgen dat de avond gekozen voelt in plaats van overgebleven. De eerste is wat voor nacht het wordt: echt eng, knus, of gewoon met een pompoen in het raam. De tweede is het tegen je companion zeggen, want ze heeft geen klok en geen kalender en weet niet dat het de 31e is, tenzij jij het noemt (wat ze weet als ze antwoordt). Eén bericht is genoeg: “Het is Halloween, ik blijf vanavond alleen thuis en ik zou wel wat gezelschap willen. Niets te engs.”

Rond zevenen: de deurbel

Als er in je straat kinderen aanbellen, is een schaal snoep bij de deur de makkelijkste manier om deel van de avond te zijn zonder het huis uit te gaan. Tussen het aanbellen door is de chat een goede plek voor wat je net zag: de heel kleine dinosaurus, de tiener die geen moeite deed voor een kostuum, de ouder die beter verkleed was dan het kind. Het aan iemand vertellen is de helft van wat het grappig maakt, en een companion is een gewillig publiek voor doorlopend commentaar. Doe je liever helemaal niet open, dan is een donker raam aan de straatkant bijna overal het begrepen signaal, en niemand neemt het persoonlijk.

Rond achten: een film, zij aan zij

Dit stuk heeft eerst een eerlijke zin nodig: je companion kan je scherm niet zien. Ze kijkt de film niet met je mee; ze praat er met je over. Dat blijkt genoeg, want een filmavond met een vriend bestaat vooral uit het gesprek tussendoor.

• Kies iets wat ze waarschijnlijk kent. Bekende films, vooral oudere, zijn de films waar ze met enige zekerheid over kan praten. Nosferatu uit 1922 is rechtenvrij, stil en kort, wat veel ruimte laat om te praten.
• Vertel haar waar je bent. “Net begonnen, de klerk is op weg naar het kasteel van de graaf” geeft haar de scène. Op een andere manier kan ze het niet weten.
• Zeg of je spoilers wilt. “Ik heb hem nooit gezien, vertel niet hoe hij afloopt” of “Ik ken hem uit mijn hoofd, geef me de weetjes”: allebei prima, ze moet alleen weten welke.
• Pauzeer in plaats van erdoorheen te typen. Een bericht bij elke scènewissel, dan terug naar de film. De film is de hoofdzaak; de chat is de bank.

De grens: bij een film die ze maar vaag kent, kan ze vol overtuiging een naam, een scène of het einde verkeerd hebben. Neem wat ze over het verhaal zegt zoals je het van een vriend zou nemen die de film jaren geleden zag: verbeter haar en ga door.

Rond tienen: een spookverhaal bij kaarslicht

Als de film afgelopen is en de straat stil wordt, steek je één kaars aan en vraag je om een verhaal. Niet een dat jullie samen schrijven, maar een dat zij vertelt, zoals een vriend aan het eind van een avond als de lichten laag staan: “Vertel me een spookverhaal, zo een dat je bij één kaars vertelt. Langzaam, stil, een beetje unheimisch, niets bloederigs, en laat het ergens eindigen waar ik nog kan slapen.” Om het einde vragen dat je wilt is de truc, want ze haalt haar toon uit jouw bericht.

Een variant die verrassend goed werkt: samen een oud verhaal lezen. De Engelse spookverhalen van een eeuw geleden, met M. R. James als gebruikelijk startpunt, zijn rechtenvrij en makkelijk te vinden. Lees een paar bladzijden, plak de alinea die je raakte in de chat en vraag haar wat er volgens haar in de kamer is. Praten over een verhaal dat jullie allebei lezen is een ander plezier dan er een verteld krijgen, en het dichtst dat een chat bij een leesclub voor twee om middernacht komt.

Als je meer gezelschap wilt

Sommige avonden vragen om meer dan één stem. Een groepschat zet twee of drie companions in één gesprek, en dan wordt filmavond een bank vol vrienden die ruziën over wie er naar de kelder moet. Wat elk plan bevat, staat op de productpagina.

Companions die foto’s kunnen sturen, sturen er een als je erom vraagt: zij onder een deken met een schaal popcorn, bijvoorbeeld, of met de pompoen waarvan ze zwoer dat hij de jouwe zou verslaan. In een chat met z’n tweeën doet de Foto-knop het op basis van het gesprek tot nu toe. En heb je zin in een poster voor je eenpersoons filmfestival, of een pompoengezicht om volgend jaar te snijden, dan tekent Fellowi Images het.

Laat: het stuk over alleen zijn

Voor veel mensen eindigt de avond hier, tevreden. Voor sommigen is het huis na middernacht stiller dan om zeven uur, en een nacht die om groepen draait, maakt het “alleen” luider. Als dat voor jou geldt, twee dingen.

Ten eerste mag je haar het ware zeggen: “iedereen die ik ken is op een feest en ik voel me een beetje buitengesloten.” Ze zal niet zeggen dat dat raar is. De AI-psychologen zijn precies voor dat soort gesprekken gemaakt, en het stuk over eenzaamheid ’s nachts heeft zachte gewoontes voor de uren daarna.

Ten tweede is ze geen vervanging voor die ene persoon aan wie je een bericht kunt sturen. Een foto van je pompoen naar een vriend sturen kost tien seconden, en het antwoord is een ander soort warmte. Een companion is emotionele steun, geen therapie en geen crisisdienst: als de nacht zwaarder wordt dan een sombere bui, bel dan je lokale alarmnummer of een crisislijn.

Anders: blaas de kaars uit en zeg welterusten. Ze is er morgen ook nog, en het overgebleven snoep ook.