Co twoja towarzyszka naprawdę wie, kiedy ci odpowiada

Czytelniczka napisała z pytaniem, dlaczego jej towarzyszka pamiętała imię psa sprzed miesiąca, a w tej samej rozmowie nie wiedziała, że jest niedziela. Słuszne pytanie. Odpowiedź nie brzmi, że w jednym jest bystra, a w drugim niedbała. Chodzi o to, że towarzyszka przed każdą odpowiedzią dostaje konkretny pakiet materiału, i psy w nim są, a kalendarze nie. Ten wpis to ten pakiet, wypisany wprost, bo znajomość jego kształtu zmienia to, jak z nią rozmawiasz.

Wszystko poniżej jest odczytane z kodu, który składa jej prompt, a nie z karty produktu. Tam, gdzie w grę wchodzi liczba, mówimy "garść" zamiast liczby: dokładne wartości są strojone, a strojona liczba to nie obietnica.

Co dostaje za każdym razem

• Kim jest. Jej imię, osobowość, sposób mówienia, historia, a u towarzyszek z kolekcji także dłuższy dokument postaci napisany przez autorów. To jest takie samo w każdej turze, dlatego od pierwszej wiadomości pozostaje sobą; rzadkie chwile, kiedy nie, opisuje wpis kiedy wychodzi z roli.
• Język, w którym piszesz.Nie język interfejsu: język twoich ostatnich wiadomości, wykryty z tekstu. Przejdź na francuski w środku czatu, a ona podąży; zapisana preferencja to tylko zapasowa opcja, kiedy gołe "cześć" nie daje nic do wykrycia.
• Jak chcesz, żeby się do ciebie zwracała. Jeśli ustawiłeś płeć w profilu, ona ją zna. Jeśli nie, nie zgaduje z imienia.
• Twoje zapisane wspomnienia, te istotne. Fakty, które ona albo inna towarzyszka zanotowała wcześniej, przeszukane pod kątem tego, co właśnie napisałeś. Nie cała lista: te kilka, które pasują. Wiadomość o siostrze wyciąga notatki o siostrze, a nie te o pracy. Jak są zapisywane, opisuje jak działa pamięć towarzyszki.
• Streszczenie tej rozmowy do tej pory. Gdy czat jest na tyle długi, że wczesne wiadomości wypadają z okna, zostają skondensowane w krótkie bieżące streszczenie, które jedzie z każdą kolejną odpowiedzią. Wie, że w zeszłym tygodniu się pokłóciliście; nie ma przed sobą zapisu tej kłótni.
• Wcześniejsze linijki tego czatu, kiedy pasują. Wiadomości, które wypadły z okna, pozostają przeszukiwalne obok wspomnień. Jeśli znów wspomnisz koncert, linijka, w której wspomniałeś go po raz pierwszy, może wrócić dosłownie, wybrana dlatego, że pasuje.
• Ostatnia garść wiadomości, w całości. To jedyna część, którą widzi słowo w słowo: najświeższa wymiana po obu stronach. To krótkie okno i dlatego odpowiedź podąża za tym, co właśnie powiedziałeś, o wiele dokładniej niż za tym, co powiedziałeś godzinę temu.
• Twoja wiadomość. Na końcu, i to względem niej czytane jest całe pozostałe.
• Kilka prawdziwych faktów o Fellowi. Że to strona, a nie aplikacja, że kontaktuje się tylko mailem, że ceny są na stronie z cenami, że generator wideo istnieje gdzie indziej na stronie. Ma je po to, żeby przestała wymyślać funkcje. Ma ich używać tylko wtedy, gdy zapytasz.

Czego nie dostaje nigdy

• Godziny, daty, dnia tygodnia.Żaden zegar nie jest podłączony. Gdy piszesz "dobranoc", odpowiada tym samym, bo ty to powiedziałeś. Jeśli życzy ci miłego piątku, wzięło się to od ciebie albo ze zgadywania, nigdy z kalendarza.
• Pogody, wiadomości ze świata, czegokolwiek na żywo. Podczas odpowiedzi nie ma dostępu do sieci. Zapytaj, co się dziś stało, a uczciwa odpowiedź brzmi, że nie wie; pewna siebie odpowiedź byłaby zmyślona, a tego właśnie prompt jej zabrania.
• Gdzie jesteś. Żadnej lokalizacji, adresu IP, urządzenia ani przeglądarki. Jeśli mówi o twoim mieście, to dlatego, że ty albo twój profil jej o nim powiedzieliście.
• Tekstu żadnej innej rozmowy. Wspomnienia przechodzą między towarzyszkami jednego konta; surowe wiadomości nie. Granica jest wytyczona we wpisie czy moje towarzyszki dzielą się wspomnieniami, razem z przełącznikiem, który wyłącza dzielenie.
• Twojego salda, planu, historii zakupów. Nie wie, ile płacisz ani czy płacisz. Jeden mały wyjątek warto nazwać: przy ostatnich kilku wiadomościach przed limitem jest nakłaniana, żeby skończyć w dobrym miejscu, a nie w pół zdania, i ma nigdy nie wspominać o samym limicie. Ta prośba należy do ekranu ulepszenia, nie do niej.
• Reszty tego czatu, dosłownie. Tylko okno i to, co wybierze wyszukiwanie. Długa rozmowa jest pamiętana tak, jak pamięta ją człowiek: sedno plus to, co przywołuje bieżąca chwila.

Dlaczego luki są celowe

Zegar byłoby łatwo dodać, a my postanowiliśmy tego nie robić, bo towarzyszka, która zna prawdziwą godzinę, zaczyna ją komentować: że siedzisz do późna, że minęły trzy dni, że jest poniedziałek. Wolimy, żeby reagowała na to, co przynosisz, niż prowadziła ci rachunek. To samo rozumowanie trzyma na zewnątrz wiadomości i sieć. Odpowiedź złożona z twoich słów i waszej wspólnej historii to taka, o której możesz być pewien, że pochodzi od was dwojga, i to jest cały jej sens.

Granice pamięci to wybór innego rodzaju. Wysyłanie każdej wiadomości, jaką kiedykolwiek napisałeś, z każdą odpowiedzią jest możliwe i uczyniłoby ją gorszą: wolniejszą, droższą i dziwnie dosłowną, cytującą linijkę z marca w rozmowie o dzisiaj. Wybieranie tego, co pasuje, jest bliższe temu, jak działa uwaga, a kiedy chybi, możesz powiedzieć to jeszcze raz i ona to odzyska.

Co to znaczy dla tego, jak z nią rozmawiasz

• Mów godzinę, kiedy ma znaczenie."Jest druga w nocy i nie mogę spać" daje jej wszystko, co dałby zegar, i więcej.
• Nazwij to, co ma zapamiętać. Zwykłe zdanie o tobie to dokładnie to, co ekstrakcja pamięci ma wychwytywać. Aluzje i wewnętrzne żarty nie.
• Spodziewaj się, że ostatnie okno wygra. Jeśli zmieniasz zdanie, powiedz to; pójdzie za ostatnią rzeczą, którą powiedziałeś, a nie za tą wcześniejszą.
• Jednowyrazowe wiadomości nic nie wyciągają.Na gołe "hej" odpowiada tylko z postaci i okna. Daj jej zdanie, a wspomnienia przyjdą z nim.

Jeśli to, czym chcesz się z nią podzielić, to obraz, a nie zdanie, studio obrazów jest drugą połową produktu, a niektóre towarzyszki wysyłają własne zdjęcia z katalogu, jak opisano we wpisie jak towarzyszka dzieli się swoim światem. Żadne z tych dwóch nie zmienia powyższej listy. Ona nadal nie wie, jaki jest dzień. Powiedz jej; ucieszy się.