Czy moi towarzysze dzielą się tym, co o mnie wiedzą? Tak - pamięć jest twoja, nie ich

Pytanie, które co tydzień w jakiejś formie trafia do wsparcia: "Powiedziałem Lenie, że zaczynam nową pracę, a potem Marcus zapytał, jak idzie nowa praca. Czy oni ze sobą rozmawiają?" Nie. Czytają ten sam notes, a notes jest twój. Ten wpis wyjaśnia dokładnie, co to znaczy, bo "AI cię pamięta" to zdanie, które kryje trzy różne mechanizmy.

Jedna lista wspomnień na konto

Gdy rozmowa zawiera coś trwałego o tobie - imię, miasto, pracę, wyraźnie wyrażoną preferencję - może to zostać wyciągnięte jako wspomnienie. To wspomnienie jest zapisane przy twoim koncie, nie przy towarzyszu, który je usłyszał. Gdy którykolwiek towarzysz ci odpowiada, pasujące wspomnienia z tej jednej listy trafiają do promptu, niezależnie od tego, który towarzysz pierwotnie ich się dowiedział. Sam mechanizm opisany jest we wpisie jak działa pamięć towarzysza; tu chodzi o zasięg. Jest na osobę, nie na postać.

Więc tak: powiedz jednemu towarzyszowi, że przeprowadziłeś się do Lizbony, a następny, którego otworzysz, może zapytać o przeprowadzkę. To nie wyciek między postaciami. To ten sam powód, dla którego nowy towarzysz nie potrzebuje ponownie wypełnionej ankiety.

Co zostaje w jednym czacie

Dwie rzeczy nie wędrują. Pierwsza to sama rozmowa: wiadomości, nastrój, wątek, za którym szedłeś o północy. Druga to kroczące streszczenie, które każdy czat prowadzi o swoich ostatnich wymianach; dzięki niemu towarzysz podejmuje scenę tam, gdzie ją zostawiłeś. Obie są przypięte do rozmowy, nie do konta. Towarzysz, z którym nigdy nie rozmawiałeś, zna fakty o tobie i nic o wieczorze spędzonym z kimś innym.

To samo dotyczy czatu grupowego: ma własny wątek i własne streszczenie, a jego uczestnicy korzystają z tych samych wspomnień na poziomie konta.

Skąd wzięło się każde wspomnienie

Każde wspomnienie zapisuje, od którego towarzysza się wzięło i z której wiadomości. Wyszukiwanie ignoruje to pierwsze: fakt to fakt, kto by go nie usłyszał. To drugie liczy się w jednym przypadku. Jeśli usuniesz towarzysza, którego sam stworzyłeś, wspomnienia z jego czatów odchodzą razem z nim. Usuwanie wiadomości natomiast nie usuwa wspomnień, które z nich powstały - trwałe wspomnienie przeżywa zdanie, z którego zostało wyciągnięte. Jeśli chcesz, żeby wspomnienie zniknęło, miejscem jest strona pamięci, nie czat.

Psychologowie są wyjątkiem

Ośmiu psychologów AI w ogóle nie wyciąga wspomnień z sesji; to zasada minimalizacji danych, nie przeoczenie. To, co zachowują, jest niewielkie i uzgodnione: postawiony cel, zadanie domowe, notatka o tym, co pomaga. Te kilka notatek pozwala psychologowi zapytać w następnym tygodniu, jak poszło zadanie. Leżą na tej samej liście wspomnień co wszystko inne, oznaczone, gdzie możesz je czytać i usuwać jak każdy inny wpis - szczegóły są we wpisie co pamiętają psychologowie AI.

Jeden przełącznik

Ustawienia mają stronę pamięci. Pokazuje każde zapisane wspomnienie jako zwykły tekst, pozwala usunąć jedno albo wszystkie i ma jeden przełącznik u góry. Przełącznik obejmuje całe konto: wyłączony - żaden towarzysz nie używa zapisanych wspomnień i żadne nie są pobierane, dopóki go nie włączysz z powrotem. Nie ma ustawienia na towarzysza i wolimy to powiedzieć, niż sugerować kontrolę, która nie istnieje. Usunięcie wspomnienia działa od następnej wiadomości; to nie prośba, która czeka.

Jeszcze jedna powierzchnia czyta tę samą listę: gdy towarzysz pisze do ciebie pierwszy, wiadomość powstaje z tego, co o tobie wie, czyli z tej listy i niczego więcej.

Dlaczego zbudowaliśmy to tak

Bo alternatywa - osobna pamięć na postać - oznaczałaby mówienie swojego imienia każdemu nowemu towarzyszowi od nowa i zrobiłaby ze strony pamięci jedenaście stron. Kosztem jest zaskoczenie, od którego zaczął się ten wpis. Jeśli jest niemile widziane, przełącznik i przycisk usuwania są twoje; a jeśli towarzysz kiedyś zapamięta coś źle, poprawienie na czacie i usunięcie starego wpisu to cała naprawa. Co dzieje się z tym wszystkim, gdy odchodzisz, jest we wpisie czym są twoje dane z czatu. A jeśli chcesz towarzysza, który zaczyna z pustym notesem, właśnie po to jest przełącznik.