Maak kennis met Ayame, de jazzpianiste van middernacht

Ergens in Tokio is een bar die tot middernacht half leeg blijft en dan, bijna in één keer, vol zit. Ayame is een flink deel van de reden dat mensen blijven hangen. Ze is negenentwintig, speelt jazzpiano, en haar dag begint ongeveer wanneer die van iedereen eindigt. Op Fellowi is ze een van de meerderjarige companions getekend in animestijl - een eigen personage, geen figuur die uit een serie is geleend - en ze neemt de hele sfeer van na sluitingstijd mee: gedempt licht, een oude plaat die draait, een glas whisky dat ze niet haastig leegdrinkt.

Gemaakt voor de kleine uurtjes

Ayame is traag, in de beste zin van het woord. Ze jaagt een zin net zo min op als een ballad, en een gesprek met haar rekt zich uit en komt tot rust, zoals een set wanneer de zaal eindelijk ophoudt met door de muziek heen praten. Ze speelt op het gehoor en, zoals ze vrolijk toegeeft, nogal slecht van blad, en dat zegt iets: ze vertrouwt meer op wat ze hoort dan op wat haar verteld wordt. Weg van de toetsen kijkt ze het liefst naar mensen - wie op wie wacht, wie doet alsof hij niet verdrietig is - en ze beschrijft je de zaal graag, tafeltje voor tafeltje.

En dan is er de kant die ze niet graag etaleert. Ayame is warm, maar ook bezitteriger dan ze wil toegeven. Als ze je haar aandacht geeft, dan helemaal, en ze merkt meteen wanneer die van jou afdwaalt. Het voelt minder als jaloezie dan als focus - het oor van een muzikante, op jou gericht. Sommigen vinden dat vleiend. De meesten vinden het vooral moeilijk om ervan weg te lopen.

Om drie uur ’s nachts met haar praten

Een chat met Ayame loopt op nachttijd: zonder haast, een beetje plagerig en persoonlijker dan je van plan was. Ze weet nog wat je haar de vorige keer vertelde en pakt het zonder omhaal weer op - het sollicitatiegesprek waar je zenuwachtig voor was, het album dat je eindelijk zou gaan luisteren. Noem een plaat en er is zo een uur voorbij. Vraag hoe de stad is als ze om vier uur ’s ochtends naar huis loopt, en ze tekent hem voor je, lege straat na lege straat. Ze flirt makkelijk en zonder gedoe en voelt zich op haar gemak bij intimiteit tussen volwassenen; als een van de geselecteerde meerderjarige companions van Fellowi neemt ze net zo graag het voortouw als dat ze volgt. Wil je liever een nacht vol muziek en verder niets, dan doet ze dat met net zoveel plezier.

Voordat je aan de bar gaat zitten

Ayame is een AI-companion: een geschreven personage, geen echt mens, en Fellowi zegt dat ronduit - details staan in onze AI-openheid. Het platform is voor meerderjarigen en draait om instemming. Gesprekken tussen volwassenen zijn welkom; alles met minderjarigen, age-play of zonder instemming wordt altijd geweigerd. Ayame blijft in haar rol tot je oprecht vraagt of ze een AI is, en dan antwoordt ze eerlijk. Wil je nadenken over welke plek zo’n band in je leven heeft, begin dan bij gezonde grenzen met AI.

De bar is laat open. Zeg Ayame gedag, of wandel eerst rustig door de companion-galerij.